ตอนซ่งรั่วเฉินกำลังอึดอัดใจ ในที่สุดก็มีคนเข้ามาช่วยคลี่คลายสถานการณ์ให้เขา
จางลู่ลู่ยืนอยู่หน้าร้านอาหาร มองเห็นฉีเหวินหานกำลังคุยกับเลขาซ่งอยู่แต่ไกล ก็รู้ทันทีว่าแย่แล้ว
ในปักกิ่งมีร้านอาหารอยู่ไม่กี่แห่ง แถมที่นี่ก็มีชื่อเสียงมาก เดาได้ง่ายว่าอีกฝ่ายจะมาที่นี่
จางลู่ลู่รีบเดินเข้าไปหา “เหวินหาน เธอก็มาที่นี่เหมือนกันเหรอ!”
ฉีเหวินหานหันไปมองเพื่อนสนิท “ลู่ลู่ งานเลี้ยงที่เธอพูดถึง คงไม่ได้เป็นเลขาซ่งเชิญมาหรอกนะ!”
พอซ่งรั่วเฉินได้ยินคำว่า “เหวินหาน” ในที่สุดเขาก็นึกออก
ฉีเหวินหานเป็นหลานสาวของผู้เฒ่าฟู่ พ่อของเธอชื่อฉีเซิงหรง ทำงานอยู่ธนาคาร ส่วนแม่ชื่อฟู่ชิงจวิน ทำงานอยู่สถานีโทรทัศน์
ซ่งรั่วเฉินไม่ได้นึกเชื่อมโยงเธอกับคนตระกูลฟู่ ที่สำคัญก็เพราะฉีเหวินหานจำซูเสี่ยวหม่านไม่ได้
ทั้งคู่เป็นญาติกันแท้ ๆ!
จางลู่ลู่จะยอมรับได้อย่างไร “ฉันไม่ได้ถูกเลขาซ่งเชิญมาสักหน่อย ฉันนัดกับซูเสี่ยวหม่านต่างหาก”
จางลู่ลู่มีใจให้ซ่งรั่วเฉิน แต่จะให้ยอมรับออกมาตรง ๆ ไม่ได้
เธอจึงทำเป็นไม่รู้ว่าซ่งรั่วเฉินจะมาที่นี่
ซ่งรั่วเฉินเลิกคิ้ว มองซูเสี่ยวหม่านอย่างไม่ใส่ใจนัก แค่นี้ก็รู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น
สาวบ้านนอกคนนี้เอาเขาไปขายเป็นน้ำใจเสียแล้ว
แต่ซ่งรั่วเฉินไม่ได้โกรธ วิธีเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้ไม่ส่งผลอะไร เขาเคยทำเรื่องที่เกินเลยกว่านี้เสียอีก
“อ้อ บังเอิญจัง ผมก็นัดกับเธอไว้เหมือนกัน”