ผู้อำนวยการจางรู้สึกขำอยู่ในใจ แต่เมื่อเห็นสายตาคาดหวังของทั้งสามคน สุดท้ายก็พูดคำปฏิเสธไม่ลง
เขาทำงานอยู่ในตำบล เรื่องอะไรเกิดขึ้นในแต่ละหน่วยงาน เขาย่อมรู้ดี
เขาก็เคยได้ยินเรื่องยุ้งฉางมาบ้าง ตอนเห็นซูต้าเฉียงมาที่ตำบล ยังนึกว่าอีกฝ่ายมาร้องเรียนเสียอีก
ใครจะคิดว่าอีกฝ่ายไม่พูดถึงเรื่องนั้นสักคำ กลับบอกตรง ๆ ว่าจะเปิดโรงสีข้าว
“เรื่องนี้ผมตัดสินใจเองไม่ได้ ขอไปถามเลขาธิการอวี่ก่อน”
ซูต้าเฉียงพยักหน้า “ได้ครับ รบกวนผู้อำนวยการจางช่วยถามให้พวกเราหน่อยนะครับ”
ผู้อำนวยการจางออกจากห้องทำงานแล้วตรงไปยังห้องทำงานของเลขาธิการอวี่
พอได้ฟังรายงานจากผู้อำนวยการจาง เลขาธิการอวี่ก็ประหลาดใจ “หมู่บ้านต้ากั่งพูดจริง ๆ เหรอว่าจะเปิดโรงสีข้าว?”
ผู้อำนวยการจางหัวเราะออกมา “เลขาธิการก็รู้สึกว่ามันน่าขำเหมือนกันใช่ไหมครับ หมู่บ้านต้ากั่งเล็กแค่นั้น ยังกล้าเปิดโรงสีข้าว ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำจริง ๆ ฮ่า ๆ ๆ!”
ผู้อำนวยการจางเองก็เห็นว่าเรื่องนี้เหลือเชื่อเกินไป ถึงได้หัวเราะอย่างไม่เกรงใจต่อหน้าเลขาธิการ
หัวเราะไปได้สักพัก พอเห็นเลขาธิการอวี่มีสีหน้าครุ่นคิด ผู้อำนวยการจางก็ชะงัก ก่อนจะเก็บรอยยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน “เลขาธิการ ให้ผมไปปฏิเสธพวกเขาไหมครับ?”
เลขาธิการอวี่ส่ายหน้าทันที “ไม่ต้อง เชิญทั้งสามคนเข้ามา ฉันจะถามพวกเขาเอง”
ระหว่างที่เลขาธิการอวี่นิ่งเงียบ เขาคิดอะไรหลายอย่าง
ปีนี้ไม่มีชื่อเขาอยู่ในรายชื่อโยกย้ายตำแหน่ง เขาเองก็ใช่ว่าจะไม่ผิดหวัง
แม้ปีนี้เขาจะทำให้หมู่บ้านต่าง ๆ ในตำบลอันผิงมีไฟฟ้าใช้ ซึ่งถือเป็นผลงานอย่างหนึ่ง
แต่ลำดับของตำบลอันผิงก็ยังอยู่ค่อนไปทางท้ายอยู่ดี