เกวียนวัวแล่นเร็วมาก ใช้เวลาแค่ครึ่งชั่วโมงก็มาถึงในตัวตำบล
ซูต้าเฉียงกับนักบัญชีหลิวและอีกคนหนึ่งตรงไปที่คลังข้าว
ใกล้จะถึงปีใหม่แล้ว ด้านหน้าคลังข้าวมีคนต่อแถวยาวเหยียด หลายคนมาที่นี่เพื่อสีข้าว
ซูต้าเฉียงทั้งสามคนเดินเข้าไปตรง ๆ พวกเขาไม่ได้เอาของมาด้วย คนที่เห็นจึงปล่อยให้ผ่านไป ไม่ได้คิดว่าพวกเขามาแซงคิว
ในแถวมีคนจากหมู่บ้านเสี่ยวกั่งและหมู่บ้านซิงเซิ่งอยู่ด้วย พอเห็นซูต้าเฉียงมา ต่างก็ยืดคอมองกันเป็นแถว
ช่วงนี้หมู่บ้านต้ากั่งถูกกลั่นแกล้ง เรื่องนี้ไม่ใช่ความลับอีกต่อไปแล้ว
พอเห็นซูต้าเฉียงมาในเวลานี้ ทุกคนก็ยืดคอมอง รอดูเรื่องสนุก
หลังเข้าไปข้างใน ซูต้าเฉียงก็เดินไปหาพนักงานหนุ่มของคลังข้าวแล้วบอกว่า “ผมอยากพบหัวหน้าสถานีซุนโหย่วไฉครับ!”
สวีปิง พนักงานหนุ่ม ได้รับคำกำชับจากผู้อำนวยการเหลียงต้าฟาไว้แล้ว “ขอโทษด้วยครับ หัวหน้าสถานีไม่อยู่”
นักบัญชีหลิวยิ้มถาม “หัวหน้าสถานีของคุณจะมาทำงานเมื่อไหร่ครับ?”
สวีปิงไม่ไว้หน้านักบัญชีหลิวเลย “ผมไม่ใช่หัวหน้าของพวกเรา จะไปรู้ตารางเวลาของหัวหน้าสถานีได้ยังไงครับ”
ซูต้าเฉียงจึงลดความต้องการลง “ถ้าอย่างนั้น ผู้อำนวยการของคุณล่ะครับ ผมมีธุระจะคุยด้วย”
สวีปิงทำท่าราวกับกำลังไล่แมลงวัน พลางผลักทั้งสามคนออกไป “ไม่อยู่ ไม่อยู่ ไม่มีใครอยู่ทั้งนั้น ไว้วันหลังค่อยมาใหม่”
ซูเสี่ยวหม่านเห็นท่าทีปฏิเสธไม่ยอมคุยของเขาแล้วก็โมโหขึ้นมา “วันนี้ฉันได้เปิดหูเปิดตาจริง ๆ ทั้งที่เป็นเวลาทำงานแท้ ๆ แต่เจ้าหน้าที่ของคลังข้าวกลับเกียจคร้านกันขนาดนี้