หวังซานซานชักมือกลับ ก่อนจะหันมาสนใจซูเสี่ยวหม่าน “เสี่ยวหม่าน ยังเอาเหล้าเหมาไถไหม?”
ดวงตาซูเสี่ยวหม่านเป็นประกาย “มีของเหรอ?”
น้ำเสียงของซูเสี่ยวหม่านเต็มไปด้วยความตื่นเต้น ที่ผ่านมาเธอมาหลายครั้งแล้วแต่ก็ไม่มีของ ทำเอาผิดหวังไม่น้อย
หวังซานซานพูดอย่างมีเลศนัย “มีแล้ว คราวนี้มาเกือบ 20 ลังเลย ตอนนี้หยางซานเหย่ไม่มาที่โกดังแล้ว ของก็เลยเหลือเก็บ”
ซูเสี่ยวหม่านเป็นลูกค้ารายใหญ่ของหวังซานซาน เวลาเจอกันอีกฝ่ายจึงต้อนรับอย่างกระตือรือร้นเป็นพิเศษ “ฉันพาไปหาน้าชาย เขาอยู่ที่โกดังพอดี”
หวังซานซานชอบขายของให้ซูเสี่ยวหม่าน เพราะซูเสี่ยวหม่านไม่กดราคา แถมยังจ่ายเงินคล่อง
แน่นอนว่าซูเสี่ยวหม่านไม่ต่อราคา เพราะเหล้าเหมาไถสร้างกำไรให้เธอได้มากกว่านี้
ตอนนี้ซูเสี่ยวหม่านรีบร้อนหาเงินสด เพราะเวลาซื้อของเข้าห้างสรรพสินค้า เธอต้องจ่ายเป็นเงินสดทั้งหมด
เงินในระบบไม่ใช่เงินสด ใช้ได้แค่ในระบบเท่านั้น
ซูเสี่ยวหม่านคิดว่านี่คือช่องโหว่ที่ใหญ่ที่สุดของระบบ เพราะระบบเอาเงินสดของเธอไปได้ แต่กลับกันทำไม่ได้
ก่อนหน้านี้ซูเสี่ยวหม่านเคยบ่นเรื่องนี้กับระบบ ตอนนั้นระบบก็ตอบหน้าตาเฉยว่า มันมอบนิ้วทองคำใหญ่ขนาดนี้ให้โฮสต์แล้ว ถ้ายังเปลี่ยนเงินในระบบให้เป็นเงินสดได้อีก โฮสต์คงได้ขึ้นสวรรค์ ไม่ต้องอยู่ใต้การควบคุมของใคร
แบบนั้นโฮสต์ก็จะทำลายกฎเกณฑ์ของยุคสมัยนี้ด้วย
หลังจากเข้าใจแล้ว ซูเสี่ยวหม่านก็เลิกติดใจเรื่องนี้
เธอยอมรับมันอย่างไม่คิดมาก ที่จริงแค่มีระบบอยู่ตอนนี้ เธอก็ใช้ชีวิตได้ง่ายกว่าคนยุคนี้มากแล้ว