เพราะมีหัวหน้าแผนกจางช่วยประสานงานอยู่ตรงกลาง ขั้นตอนการเลือกซื้อวัสดุของซูเสี่ยวหม่านจึงราบรื่นมาก
ประกอบกับโรงงานของซูเสี่ยวหม่านก็ตั้งอยู่ในปักกิ่ง ทางโรงงานเคมียังรับปากว่าจะจัดส่งให้ถึงที่
ระหว่างทางนี้ จ้าวซิ่งเดินตามหลังซูเสี่ยวหม่านมาตลอด เขาไม่ค่อยพูดเท่าไร
สมัยก่อนตอนอยู่โรงฆ่าสัตว์ เขามักไปชนบทเพื่อรับซื้อหมู คนที่พบเจอก็เป็นสมาชิกสหกรณ์ธรรมดา ๆ ในชนบท ที่จ้าวซิ่งวางตัวสบาย ๆ ต่อหน้าพวกเขาได้ ก็เพราะรู้ว่าตัวเองมีสถานะสูงกว่า
ยิ่งไปกว่านั้น สมาชิกสหกรณ์ในชนบทก็ซื่อสัตย์เรียบง่าย ในใจจึงมองจ้าวซิ่งเป็นผู้มีอำนาจเหนือกว่าโดยไม่รู้ตัว
เพราะอย่างนั้น จ้าวซิ่งจึงจัดการเรื่องต่าง ๆ ได้อย่างคล่องแคล่ว
แต่หลังจากมาถึงปักกิ่ง คนที่จ้าวซิ่งได้พบ รวมถึงคนที่เขาไปหามาช่วยงาน ล้วนเป็นคนใช้แรงงานธรรมดา
พวกเขาเป็นชาวบ้านทั่วไป โดยพื้นฐานแล้วไม่ได้ต่างจากสมาชิกสหกรณ์ในชนบทเหล่านั้นมากนัก
ทว่าเมื่อเข้าไปในโรงงานใหญ่และได้พบกับบรรดาผู้บริหาร จ้าวซิ่งก็วางท่าทีสูงส่งไม่ออก กลับกลายเป็นประหม่าไปหมด
วันนี้เขาเดินตามหลังซูเสี่ยวหม่านมาตลอด ถึงได้รู้ว่าก่อนหน้านี้ตัวเองเคยมองเธอต่ำไป
เขาพบว่าซูเสี่ยวหม่านวางตัวและแสดงสีหน้าแตกต่างกันไปตามคนที่พบ อีกทั้งในช่วงเวลาสำคัญก็ไม่เคยตื่นกลัว
ควรสู้ก็สู้ ควรอ่อนข้อก็อ่อนข้อ แล้วก็ยังดึงบรรยากาศให้กลับมาดีได้ด้วยคำพูดเพียงประโยคเดียว
วันนี้เขาถึงได้รู้จักซูเสี่ยวหม่านตัวจริง
“...พรุ่งนี้พอวัตถุดิบที่เราสั่งมาถึงแล้ว คุณต้องตรวจจำนวนให้เรียบร้อยก่อน จากนั้นเราค่อยจ่ายเงินอีกฝ่าย ถึงตอนนั้นก็อย่าลืมกำชับชิงซานด้วย...”