ซ่งรั่วเฉินมองนามบัตรของซูเสี่ยวหม่าน พอเห็นตำแหน่งที่ระบุไว้ว่าเป็นผู้อำนวยการโรงงาน มุมปากก็อดกระตุกไม่ได้
ยัยนี่ตั้งตำแหน่งให้ตัวเองหรือไง?
จากนั้นพอคิดว่าโรงงานสีเป็นโรงงานเล็ก ๆ ที่หมู่บ้านเป็นผู้ก่อตั้ง ซ่งรั่วเฉินจึงไม่ติดใจเรื่องความเป็นทางการของพวกเขาอีก
โรงงานสีหมู่บ้านต้ากั่งไม่ยุ่งยากซับซ้อนเหมือนโรงงานอื่นจริง ๆ ตำแหน่งต่าง ๆ มีไว้เพื่อใช้แสดงตัวตนเวลาติดต่อกับคนนอก จึงจัดระบบกันแบบนี้ได้
ตำแหน่งที่แต่งตั้งกันขึ้นมาก็เรียบง่ายตามใจชอบ
เมื่อครู่ตอนซ่งรั่วเฉินได้ยินเสิ่นเยว่เรียกเธอว่า “ผู้อำนวยการซู” ในใจก็ยังสงสัยอยู่ ตอนนี้ถึงได้เข้าใจแล้ว
เขาเก็บนามบัตรใส่กระเป๋าเสื้อ แล้วถามว่า “คุณมาทำอะไรที่โกดัง?”
ซูเสี่ยวหม่าน “........”
ซูเสี่ยวหม่านมองซ่งรั่วเฉินอย่างสงสัย เธอรู้สึกว่าเขาแปลกมาก สนใจเธอมากเกินไปหน่อยแล้ว
นี่ไม่เหมือนภาพลักษณ์ที่เขาเคยเป็นเลย!
อีกอย่าง ที่ห้างสรรพสินค้า น่าจะเป็นเวทีของผู้จัดการเสิ่นกับหัวหน้ากัวไม่ใช่หรือ แต่ตอนนี้เขากลับแย่งหน้าที่คนอื่น ถามไม่หยุด
ซูเสี่ยวหม่านข่มความหงุดหงิดที่ซ่งรั่วเฉินชอบเอาเรื่องไม่เป็นเรื่องมาใส่ใจไว้ แล้วก็ยังยิ้มตอบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ได้ยินว่าที่โกดังมีเหล้าเหมาไถ ฉันเลยมาซื้อสักสองสามลังค่ะ”
ซูเสี่ยวหม่านหันไปทางหัวหน้ากัว “หัวหน้ากัว ตอนนี้ยังมีเหล้าเหลืออยู่ไหมคะ แบ่งให้ฉันสักสองสามลังได้หรือเปล่า?”
ซูเสี่ยวหม่านชอบเหล้าเหมาไถที่สุด เพราะทำกำไรได้งามที่สุด
ที่จริงถ้าเป็นช่วงยุค 90 เธอยังพอหาทางซื้อแสตมป์อะไรพวกนั้นได้ด้วย