ซูเสี่ยวหม่านดื่มเหล้าเป็น ก่อนหน้านี้ยังคิดจะดื่มเอง ไม่ให้ฟู่จิ่งสุยดื่มแล้วด้วยซ้ำ
แต่ตอนนี้เธอเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตัวเองยังเป็นแม่ของลูกสองคน ดื่มเหล้าไม่ได้
ตอนนี้จึงทำได้แค่ดันฟู่จิ่งสุยออกหน้าแทน
ไม่นานร้านอาหารก็ยกเหล้าขาวมาให้
ทุกคนรินเหล้าใส่แก้วกันหมดแล้ว เผิงจื้อหย่วนรู้ว่าซูเสี่ยวหม่านคอแข็ง จึงยืนกรานจะรินให้เธอด้วย
ซูเสี่ยวหม่านหยิบน้ำอัดลมมาแทน ก่อนยิ้มบอกว่า “จื้อหย่วน ไม่ใช่ว่าฉันไม่เห็นแก่หน้านายนะ แต่กลับไปฉันยังต้องดูแลลูก ตอนนี้ดื่มเหล้าไม่ได้จริง ๆ”
เผิงจื้อหย่วนตบหน้าผากตัวเอง “อ้าว ฉันผิดเอง ลืมเรื่องนี้ไปเลย”
“เพื่อชดเชยความผิดของฉัน ฉันจะดื่มลงโทษตัวเองสามแก้ว!”
ซูเสี่ยวหม่านยิ้ม “ได้สิ ไว้ฉันดื่มเหล้าได้เมื่อไร จะเชิญนายไปดื่มที่บ้านนะ”
เกาเทียนเหล่ยไม่คิดว่าซูเสี่ยวหม่านจะดื่มเหล้าเป็นด้วย จึงรีบพูดว่า “น้องสะใภ้ งานนี้ต้องนับฉันด้วยนะ!”
ซูเสี่ยวหม่านยิ้มร่า “ได้เลย มีครบทุกคน!”
ซูเสี่ยวหม่านรินน้ำอัดลมให้ซ่งรั่วเวยกับสาว ๆ อีกหลายคน “มา พวกเราดื่มน้ำอัดลมกัน ปล่อยให้พวกผู้ชายดื่มเหล้าไป!”
ซ่งรั่วเวยพยักหน้า “ได้!”
แต่ก่อนซ่งรั่วเวยไม่ค่อยชอบพูดอยู่แล้ว พอกลับไปอยู่ตระกูลซ่งก็ยิ่งเงียบขรึมกว่าเดิม
ฉีเหวินหานรู้ฐานะของซูเสี่ยวหม่านแล้ว จึงรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง
ขณะเดียวกัน ในใจก็แฝงความระแวดระวังไว้เล็กน้อย
ซูเสี่ยวหม่านไม่ได้ดูแลฉีเหวินหานเป็นพิเศษ แต่ก็ไม่ได้เมินเฉยเธอ
กลับเป็นจางลู่ลู่ที่ซูเสี่ยวหม่านเอาใจใส่เป็นพิเศษ เรียก “พี่ลู่ลู่” ไม่ขาดปากอย่างร่าเริง