หลังฟู่จิ่งสุยกลับถึงบ้าน เขาก็ไปล้างมือก่อน ถอดเสื้อตัวนอกออก แล้วค่อยกลับเข้าไปดูเด็ก ๆ ในห้อง
“วันนี้เด็กสองคนนั้นเรียบร้อยดีใช่ไหม!”
ตอนนี้ซูเสี่ยวหม่านตื่นแล้ว เธอนอนเอกเขนกอยู่บนเตียงอย่างเกียจคร้าน
ซูเสี่ยวหม่านเหลือบมองเด็กน้อยทั้งสอง ตอนที่เธอหลับ เด็ก ๆ ตื่นขึ้นมาแล้ว
ตอนนั้นพี่สะใภ้ทั้งสองคนก็อุ้มพวกเขาไปปลอบ
เพิ่งส่งกลับมาได้ไม่นาน “ก็น่าจะเรียบร้อยดีนะ!”
ซูเสี่ยวหม่านหลับสนิท ไม่ได้ยินเสียงเด็กร้อง แปลว่าพวกเขาคงไม่ได้งอแง
ฟู่จิ่งสุยมองลูกชายก่อน แล้วจึงอุ้มลูกสาวคนโตขึ้นมา
ช่วยไม่ได้ ลูกสาวคนโตเอาแต่ใจมาก ถ้าเขาอุ้มน้องชายก่อน เธอต้องหาเรื่องงอนแน่
ถึงเธอจะยังพูดไม่ได้ แต่ก็ส่งเสียงอ้อแอ้ฮึดฮัดได้นานทีเดียว ท่าทางเหมือนกำลังงอนอยู่
หนูน้อยถูกพ่ออุ้มขึ้นมาก็มีความสุข แก้มยุ้ยนุ่มนิ่มน่ารัก ตอนนี้คอเล็ก ๆ ของเธอก็แข็งแรงขึ้น ขยับได้คล่องแคล่ว สายตาที่มองได้นานที่สุดก็คือจ้องหน้าพ่อ
ซูเสี่ยวหม่านอุ้มลูกชายคนเล็กขึ้นมา จะรักลูกคนหนึ่งมากกว่าอีกคนไม่ได้
เธอมองมุมปากของฟู่จิ่งสุยที่ยกขึ้น “วันนี้คุณดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษนะ?”
“มีเหรอ?”
ซูเสี่ยวหม่านพยักหน้าแรง ๆ “มีสิ เห็นชัดมาก!”
ฟู่จิ่งสุยแกว่งหนูน้อยในอ้อมแขนไปมา ก่อนเล่าเรื่องที่ทำในวันนี้ให้ซูเสี่ยวหม่านฟัง “……วันนี้ผมก็ได้โชว์ฝีมือเหมือนกันนะ! เก่งมากเลยใช่ไหมล่ะ!”
ปกติฟู่จิ่งสุยไม่ค่อยแสดงอารมณ์ออกมาต่อหน้าคนอื่น ท่าทางภูมิใจในตัวเองแบบตอนนี้แทบไม่เคยเห็นเลย