เวลานี้ ในหมู่บ้านก็เริ่มวุ่นวายขึ้นมา
เพราะบ้านที่ถูกหิมะถล่มทับไม่ได้มีแค่บ้านครอบครัวซูเท่านั้น
หลังคาบ้านในหมู่บ้านล้วนมุงด้วยฟาง พอหิมะตกหนาจนหลังคารับน้ำหนักไม่ไหว ก็พังถล่มลงมาได้
ซูเสี่ยวหม่านกับฟู่จิ่งสุยสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว ก็ได้ยินเสียงตะโกนจากด้านนอก
ซูต้าเฉียงคลุมเสื้อวิ่งออกมาตะโกนอยู่ในลานบ้าน “เสี่ยวหม่าน เสี่ยวจิ่ง พวกเธอสองคนไม่เป็นไรใช่ไหม!”
ฟู่จิ่งสุยขานตอบ “พี่ใหญ่ พวกเราไม่เป็นไรครับ”
ตอนนั้นเอง ไฟในห้องอื่น ๆ ก็เปิดขึ้นด้วย
ซูเสี่ยวหม่านสวมเสื้อบุผ้าฝ้ายลายดอกเดินออกมา “พี่ใหญ่ ห้องทางฝั่งพวกพี่เป็นยังไงบ้าง”
ซูต้าเฉียงได้ยินเสียงดังถึงออกมาดู “ทางฝั่งเราไม่เป็นไร พี่ออกมาดูเธอกับแม่ แค่คนไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว”
บ้านที่ซูเสี่ยวหม่านกับย่าซูพักอยู่ เป็นบ้านเก่าที่พ่อซูสร้างไว้เมื่อก่อน
ส่วนบ้านที่ซูต้าเฉียงอยู่ตอนนี้สร้างขึ้นตอนเขาแต่งงาน นับว่ายังใหม่กว่าอยู่หน่อย
“เอาละ รีบกลับไปอยู่ในห้องพวกเราเถอะ พี่ยังต้องไปดูในหมู่บ้านอีก”
ซูต้าเฉียงเป็นหัวหน้ากองการผลิต จึงต้องไปดูสภาพบ้านของชาวบ้านคนอื่น ๆ ด้วย
ฟู่จิ่งสุยเดินเข้ามา “พี่ใหญ่ ผมไปด้วยครับ”
ซูต้าเฉียงพยักหน้า “ได้!”
ซูเสี่ยวหม่านมองดูดวงดาวบนฟ้าและเกล็ดหิมะที่โปรยปรายลงมา
ตอนนี้ยังอยู่ในเดือนแรกของปี เพิ่งผ่านเทศกาลโคมไฟมาได้ไม่กี่วัน พระจันทร์ด้านนอกจึงยังสว่างมาก
ซูเสี่ยวหม่านมองบ้านหลายหลังที่อยู่ไกลออกไป หลังคาทุกหลังเป็นสีขาว แสดงว่ายังไม่ถล่ม