ซูเสี่ยวหม่านรู้ว่าฟู่จิ่งสุยเมาแล้ว จึงรีบประคองเขาเดินกลับไปยังห้องหอ
สมัยนี้พิธีแต่งงานจัดกันตอนเช้า ส่วนคอเหล้าของฟู่จิ่งสุยนั้น ทุกคนในครอบครัวต่างรู้กันดีแล้วจากเรื่องคืนส่งท้ายปีเก่า
พอเห็นซูเสี่ยวหม่านประคองเขากลับมา ทุกคนก็หันมามองอย่างสงสัย
พี่สะใภ้ใหญ่บ้านซูเดินเข้ามาถามว่า “เสี่ยวหม่าน น้องเขยเมาแล้วเหรอ?”
“ค่ะ!” ซูเสี่ยวหม่านพยักหน้า
พี่สะใภ้ใหญ่บ้านซูสงสัยมาก จึงพึมพำเสียงเบาว่า “ไม่ได้เปลี่ยนเหล้าให้เขาแล้วเหรอ?”
ซูเสี่ยวหม่านเองก็ไม่รู้สาเหตุ “พี่สะใภ้ใหญ่ ฉันพาเขากลับไปก่อนนะคะ”
“ได้ รีบไปเถอะ!”
งานเลี้ยงสิ้นสุดลงแล้ว ทุกโต๊ะต้องเก็บกวาด
ยังดีที่ญาติพี่น้องฝั่งครอบครัวซูมีมาก ทั้งพี่สะใภ้และอาสะใภ้ก็มีไม่น้อย
พี่สะใภ้ใหญ่บ้านซูไม่หวงของที่เหลือ จึงให้ทุกบ้านห่อกับข้าวที่เหลือกลับไปจนหมด
สมัยนี้ข้าวปลาอาหารมีค่ามาก ไม่มีบ้านไหนคิดจะทิ้งให้เสียเปล่า
ถึงจะเป็นอาหารที่กินเหลือแล้ว ทุกคนก็ไม่รังเกียจ กลับดีใจห่อกลับบ้านกันถ้วนหน้า
ยังมีคนที่เฝ้ารอรูปถ่ายด้วย วันนี้ซูเสี่ยวหม่านให้พวกเขาถ่ายรูปครอบครัวกัน ทุกคนจึงดีใจกันมาก
รูปถ่ายในยุคนี้มีค่ามากจริง ๆ!
ทุกคนอยากเห็นกันทั้งนั้น
“ฮุ่ยอวิ๋น พอล้างรูปเสร็จแล้วบอกพวกเราด้วยนะ!”
“ใช่แล้ว ฮุ่ยอวิ๋น พวกเรารอดูอยู่เลย!”
พี่สะใภ้ใหญ่บ้านซูยิ้มพลางพยักหน้า “ได้ ไม่ลืมหรอก รอเสี่ยวหม่านล้างรูปเสร็จแล้ว ฉันจะเอาไปส่งให้ถึงบ้านทุกคนเลย”
“ดีเลย!”
พวกพี่สะใภ้ในตระกูลซูทำงานไปพลางพูดคุยหัวเราะกันไปพลาง
ซูเสี่ยวหม่านประคองฟู่จิ่งสุยให้นอนลงบนเตียงดินอุ่น ถอดรองเท้าให้เขา แล้วห่มผ้าให้