ถานเมี่ยวอวิ๋นไม่ได้กลัวผู้เฒ่าถาน เพียงแต่จ้องมองชายชราตรงหน้า
ท่าทางเหมือนกำลังครุ่นคิดอยู่
มือของเธอจับพี่สะใภ้สามไว้ จึงไม่กลัวคนในห้องพักผู้ป่วย
พี่สะใภ้สามอธิบายให้ถานเมี่ยวอวิ๋นฟังอย่างใจเย็นว่า “อวิ๋นอวิ๋น นี่พ่อของเธอนะ!”
ผู้เฒ่าถานมองลูกสาวอย่างคาดหวัง หวังว่าตัวเองจะเป็นคนพิเศษสำหรับเธอ
แต่เขาก็ต้องผิดหวัง ถานเมี่ยวอวิ๋นมองชายชราอยู่นาน ทว่าก็นึกไม่ออกว่าเขาเป็นใคร
เธอส่ายหน้าแล้วหันไปมองซูเสี่ยวหม่าน “เสี่ยวหม่าน...”
เสียงลากยาวเหมือนเด็กตัวเล็ก ๆ
ซูเสี่ยวหม่านมาที่โรงพยาบาลบ่อย ถานเมี่ยวอวิ๋นจึงคุ้นเคยกับเธอ ซูเสี่ยวหม่านเป็นคนที่เธอสนิทด้วยเป็นอันดับสอง
ซูเสี่ยวหม่านมองถานเมี่ยวอวิ๋นอย่างปลอบโยน “ไม่ต้องกลัวนะ ฉันอยู่นี่!”
ถานเมี่ยวอวิ๋นพยักหน้าอย่างว่าง่าย
เวลานี้น้ำตาของผู้เฒ่าถานเอ่อคลออยู่ในดวงตาแล้ว ลูกสาวของเขา...
เขารีบหันหลังไปเช็ดน้ำตา
ฟู่จิ่งสุยเดินเข้ามาและพูดปลอบเสียงเบาว่า “คุณตา ไม่ต้องรีบร้อนครับ แม่ต้องหายดีแน่”
ฟู่จิ่งสุยไม่ได้เล่าว่าตอนเพิ่งพาตัวแม่กลับมา อาการของเธอหนักกว่านี้มาก
เขาไม่อยากเล่าเรื่องพวกนี้ให้คุณตาฟัง เพราะคุณตาคงยิ่งรับไม่ไหว
ซูเสี่ยวหม่านมองพี่สะใภ้สาม “พี่สะใภ้สาม อยู่เป็นเพื่อนแม่สามีก่อนนะ ฉันไปจัดการเรื่องออกจากโรงพยาบาล”
พี่สะใภ้สามรู้ว่าออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว ก็พลอยดีใจไปด้วย
ถึงอยู่โรงพยาบาล เธอก็ยังคุยกับคนอื่นได้ ไม่เหงา แต่จะมีที่ไหนสบายเท่าบ้านล่ะ