พอย่าซูรู้ว่าลูกสาวคนเล็กยอมให้ครอบครัวของลูกชายคนที่สามย้ายไปอยู่บ้านตระกูลถาน เธอก็ไม่ได้คัดค้านอะไรนัก
“เสี่ยวหม่าน แม่สามีของลูกเป็นแบบนั้น พี่ชายสามย้ายไปอยู่ด้วยจะสะดวกไหม?”
ย่าซูไม่ได้ห่วงครอบครัวของลูกชายคนที่สาม เพียงแต่กลัวว่าอาการป่วยของถานเมี่ยวอวิ๋นจะเป็นปัญหา
ซูเสี่ยวหม่านมีระบบอยู่กับตัว จึงมั่นใจว่ารักษาอาการป่วยของถานเมี่ยวอวิ๋นให้หายได้ เพราะอย่างนั้นครอบครัวซูซานชางจึงย้ายไปอยู่ที่นั่นแค่ชั่วคราว
“แม่ ไม่เป็นไรค่ะ ตอนนี้อาการแม่สามีดีกว่าตอนเพิ่งพาออกมาเยอะแล้ว”
“อีกอย่าง บ้านตระกูลถานก็กว้างขวาง คนแก่ก็แก่ เด็กก็เด็ก พี่สะใภ้สามเป็นผู้หญิงคนเดียว ยังไงให้พี่ชายสามย้ายไปอยู่ด้วยก็ปลอดภัยกว่า!”
ซูเสี่ยวหม่านคิดอย่างนั้นจริง ๆ ซูซานชางเป็นผู้ชายโตเต็มวัย หากเกิดเรื่องอะไรขึ้น มีเขาอยู่ด้วยก็สะดวกกว่า
อีกอย่าง กลางวันซูซานชางก็ออกไปทำงาน ไม่ได้อยู่บ้าน จึงไม่มีปัญหาอะไร
เมื่อย่าซูได้ยินเช่นนั้นก็ไม่คัดค้านอีก
ซูเสี่ยวหม่านมองคนในบ้านขนของแล้วพูดว่า “แม่ พอพี่ชายสามกับครอบครัวจัดข้าวของเข้าที่แล้ว หนูจะมารับแม่ไปนั่งเล่นที่บ้านตระกูลถานนะคะ”
ย่าซูพยักหน้า “ได้!”
ตามธรรมเนียมแล้ว ตอนย้ายบ้านทั้งผู้เฒ่าถานและครอบครัวซูซานชางควรเลี้ยงฉลองสักมื้อ
แต่ด้วยอาการของถานเมี่ยวอวิ๋น จึงไม่สะดวกจะมารวมตัวกัน
คราวนี้ซูหงเวยไม่ได้ย้ายไปอยู่ด้วย เขายังคงอยู่ที่เรือนพักรวม
หลัก ๆ เพราะจากบ้านตระกูลถานเดินทางไปแหล่งท่องเที่ยวไม่สะดวก ซูหงเวยจึงไม่ได้ย้ายไป