ฟู่จิ่งสุยเห็นว่าช่วงนี้สุขภาพของคุณตาดีขึ้นมาก จึงเล่าความจริงให้ฟัง
“ครับคุณตา แม่ของผมไม่ได้เสียชีวิตในตอนนั้น คนตระกูลหยางซ่อนแม่เอาไว้ แม่ยังมีชีวิตอยู่มาตลอดครับ”
ผู้เฒ่าถานถามอย่างตื่นเต้น “ตอนนี้แม่ของหลานอยู่ที่ไหน?”
ผู้เฒ่าถานไม่มีเวลาสนใจความผิดของคนตระกูลหยาง ความยินดีเข้ามาแทนที่ความรู้สึกอื่นในใจ “แม่ของหลานเป็นยังไงบ้าง? ทำไมไม่บอกตาให้เร็วกว่านี้?”
เมื่อรู้ข่าวของลูกสาว ผู้เฒ่าถานก็ตื่นเต้นจนแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่ ตอนนี้กลับตำหนิหลานชายที่ไม่ยอมบอกทันทีตั้งแต่กลับมา
ฟู่จิ่งสุยเตรียมใจผู้เฒ่าถานไว้ก่อน “คุณตาครับ อาการของแม่ไม่ค่อยดี หวังว่าคุณตาจะเตรียมใจไว้บ้าง”
ผู้เฒ่าถานนึกถึงฟู่เจิ้งหวนที่ขาพิการไปข้างหนึ่ง ใจก็เริ่มสังหรณ์ไม่ดี “แม่ของหลานก็ขาพิการ หรือเป็นอัมพาต? หรือว่า...”
ฟู่จิ่งสุย “...”
ฟู่จิ่งสุยรีบขัดความคิดฟุ้งซ่านของคุณตา “ไม่ใช่ครับคุณตา ไม่ใช่ทั้งสองอย่าง!”
ฟู่จิ่งสุยชี้ศีรษะตัวเอง “สภาพจิตใจของแม่ไม่ค่อยดี แล้วก็จำคนไม่ได้ครับ”
ผู้เฒ่าถานเตรียมใจเรื่องนี้ไว้แล้ว “ขอแค่ร่างกายยังแข็งแรงก็ดีแล้ว!”
ไม่มีข่าวอะไรที่ทำให้เขาดีใจไปกว่าการรู้ว่าลูกสาวยังมีชีวิตอยู่ “ตอนนี้แม่ของหลานอยู่ที่ไหน? รีบพาตาไปหาเธอ!”
ฟู่จิ่งสุยกัดฟัน ก่อนเอ่ยว่า “ตอนนี้แม่กำลังตั้งท้องลูกของหยางฉีเจิ้งครับ!”
คุณตาถาน “...”
ผู้เฒ่าถานโกรธจนถอยหลังไปสองก้าว ริมฝีปากสั่นระริก “เขาถึงกับ... ถึงกับ...”