ฟู่จิ่งสุยไม่สงสัยในคำพูดของหยางซาน ถึงตอนนี้แล้ว อีกฝ่ายไม่มีเหตุผลต้องโกหกเขา
เขายังจำตอนที่พบแม่ได้ ตอนนั้นเขาเคยถามพยาบาลที่ตรวจอาการของแม่แล้วว่า บนร่างกายของเธอไม่มีรอยแผลเป็น
รอยแดงที่ข้อเท้าก็ไม่ได้เกิดจากการถูกมัดมานานหลายปี น่าจะเพิ่งเกิดขึ้นไม่นาน
เรื่องนี้สอดคล้องกับคำพูดของหยางซานพอดี
เขากลับปักกิ่งมาได้หลายเดือนแล้ว รอยนั้นก็น่าจะเกิดขึ้นในช่วงนี้
หลังจากผ่านการคาดเดาถึงเรื่องเลวร้ายที่สุดมาแล้ว แม้ผลลัพธ์ตอนนี้จะยังยากจะยอมรับ แต่ก็ถือว่าดีที่สุดแล้ว
แต่ถึงอย่างนั้น หยางซานก็ยังเป็นคนเลวทรามอยู่ดี
“พาตัวลงไปได้แล้ว!”
ไม่นาน หยางซานก็ถูกพาตัวออกไป
หัวหน้าทีมฉีที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เองก็ไม่คิดว่าจะได้ยินเรื่องลับขนาดนี้
ก่อนหน้านี้ตอนสอบปากคำหยางซาน เขาถามแต่เรื่องที่อีกฝ่ายค้าเก็งกำไรอย่างไร
พอได้รู้ที่มาที่ไปของเรื่องนี้ ในใจก็อดทอดถอนใจไม่ได้ มองในแง่หนึ่ง ไอ้หมอนี่ก็เป็นคนรักเดียวใจเดียวเหมือนกันนะ!
แน่นอนว่าวิธีที่เขาทำนั้นผิดกฎหมาย ไม่ควรเอาเป็นเยี่ยงอย่าง
ปีนี้หัวหน้าทีมฉีอายุสามสิบกว่า มากกว่าฟู่จิ่งสุยอยู่หลายปี พอมองใบหน้าอ่อนเยาว์ของฟู่จิ่งสุย
เขาก็อดสงสารไม่ได้ จึงตบไหล่ฟู่จิ่งสุยเบา ๆ “ไปกันเถอะ ในเมื่อรู้ตำแหน่งแล้ว เรารีบไปจับตัวกัน”
ฟู่จิ่งสุยพยักหน้า “ได้!”
ตอนนี้หัวหน้าทีมฉีเป็นผู้บังคับบัญชาโดยตรงของฟู่จิ่งสุย พอเขาออกคำสั่ง ทีมสามก็ออกเดินทางได้ทันที
ไม่นาน คนของทีมสามก็แบ่งเป็นสองกลุ่ม มุ่งหน้าไปจับคนที่เมืองตงหลงกับตรอกอวิ๋นเถียน