คำถามสุดท้ายของฟู่จิ่งสุยกระทบใจหยางซานอย่างจัง
คำพูดนั้นวนเวียนอยู่ในใจมานาน สุดท้ายเขาก็ตัดใจจากเด็กคนนั้นไม่ลง
อีกอย่าง ด้วยสถานการณ์ตอนนี้ ไม่รู้ว่าเขาจะได้ออกไปเมื่อไร
ศัตรูของตระกูลหยางพวกนั้นก็คงไม่ปล่อยให้เขาออกไปอย่างปลอดภัยเช่นกัน
หยางซานหลับตาลงครู่หนึ่ง “ไหลจื่อซ่อนตัวอยู่ที่เมืองตงหลง ที่นั่นเป็นบ้านเกิดของเขา อีกอย่าง ในปักกิ่งเขาก็มีที่พักชั่วคราวอยู่ที่ตรอกอวิ๋นเถียน เลขที่ 120 เป็นที่ที่เขาไปอยู่บ่อย ๆ”
แววดีใจปรากฏในดวงตาของฟู่จิ่งสุย “คุณเลือกถูกแล้ว”
หยางซานเลิกคิ้ว “ไหลจื่อเป็นคนเจ้าเล่ห์มาก ต่อให้ฉันบอกที่อยู่สองแห่งนี้ พวกคุณก็อาจจับเขาไม่ได้”
“ถ้าได้ยินข่าว เขาอาจย้ายที่ทันที!”
ฟู่จิ่งสุยเข้าใจเรื่องนี้ดี แต่การรู้บ้านเกิดของอีกฝ่ายก็เป็นเบาะแสสำคัญ
“ชื่อจริงของไหลจื่อคืออะไร?”
“เก๋อเฉวียน!”
ในเมื่อหยางซานยอมพูดแล้ว ก็ไม่ได้ปิดบังอะไรอีก
ก่อนจากไป ฟู่จิ่งสุยยังถามอีกคำ “เด็กคนนั้น คุณซ่อนเขาไว้ที่ไหน?”
คราวนี้หยางซานมีปฏิกิริยารุนแรงขึ้น “เขาก็เป็นน้องชายของคุณเหมือนกัน ช่วยดูแลเขาหน่อยได้ไหม!”
ฟู่จิ่งสุยหัวเราะเยาะ “คิดว่าฉันโง่หรือไง!”
หยางซานมองสบตาฟู่จิ่งสุยแล้วหัวเราะ “ไม่หรอก คุณจะทำ คุณเหมือนแม่ของคุณ พวกคุณใจดีเหมือนกันทั้งคู่!”
หยางซานนึกถึงตอนที่พบถานเมี่ยวอวิ๋นครั้งแรก เขาไม่อยากเชื่อเลยว่าในโลกนี้จะมีเด็กสาวที่สวยขนาดนั้น งดงามราวกับนางฟ้า