คุณอาสะใภ้ฟู่คิดอะไรหลายอย่าง คนชนบทมากันตั้งมากมายขนาดนี้ บนตัวคงไม่มีเงินแน่
นั่นก็หมายความว่าหลานชายต้องเป็นคนแบกรับค่าใช้จ่ายทั้งหมด แม้เขาจะทำงานอยู่ที่สถานีตำรวจ แต่เงินเดือนแต่ละเดือนก็ไม่ได้สูงนัก
พอเลี้ยงภรรยากับลูกก็แทบจะพอแล้ว จะเอาเงินที่ไหนไปเลี้ยงคนบ้านนอกพวกนั้นอีก
ยิ่งคิดแบบนี้ คุณอาสะใภ้ฟู่ก็ยิ่งไม่พอใจซูเสี่ยวหม่าน
“เหวินหาน ลูกเห็นลูกพี่ลูกน้องแล้วใช่ไหม เขาเป็นยังไงบ้าง?”
ฉีเหวินหานนั่งตัวตรงทันที “แม่ เขาสบายดีนะ! แม่รู้ไหมว่าวันนี้พวกเราไปกินข้าวที่ไหน?”
“ที่ไหนล่ะ?”
“ร้านอาหารฟ่างซ่านน่ะสิ อาหารแพงมากนะ เมียบ้านนอกคนนั้นเป็นคนสั่ง มีทั้งไก่ เป็ด ปลา เนื้อ ส่วนเหล้าที่พวกเขาดื่มก็เหล้าอู่เหลียงเย่ มื้อนั้นหนูลองคำนวณดูแล้ว น่าจะสองสามร้อยหยวนได้!”
ตั้งแต่ได้ยินสถานที่ที่พวกเขาไปกินข้าว คุณอาสะใภ้ฟู่ก็ขมวดคิ้วแล้ว
ตอนนี้พอรู้ว่ามื้อเดียวใช้เงินเกือบเท่าเงินเดือนสองเดือน คุณอาสะใภ้ฟู่ก็รู้สึกว่าฟุ่มเฟือยเกินไป
“เหลวไหล นี่มันเหลวไหลเกินไปแล้ว!”
คุณอาสะใภ้ฟู่ลุกขึ้นเดินวนไปมาในห้องรับแขกหลายรอบ “เสี่ยวจิ่งนี่ไม่รู้จักหนักเบาเอาเสียเลย ถูกครอบครัวเมียควบคุมไว้หมดแล้ว!”
คุณอาเขยฉีกลับหัวเราะ “กล้าใช้เงินตั้งมากมาย ก็แปลว่าพวกเขามีเงิน พวกเธอแม่ลูกอย่ามองคนจากช่องประตูแคบ ๆ สิ!”
คุณอาเขยฉีคิดว่า ผู้หญิงบ้านนอกคนหนึ่งพาลูกมาหาถึงที่ แถมยังตามหาคนเจอได้ แบบนี้ก็แสดงว่าเธอมีความสามารถ
“อีกอย่าง พวกเขามาที่นี่ตั้งนานแล้วก็ยังไม่ได้ไปถึงบ้านพักส่วนกลาง แบบนี้ไม่ดีหรือไง?”