มื้อนี้กินกันนานหลายชั่วโมง เพื่อนของฟู่จิ่งสุยแต่ละคนหน้าแดงก่ำกันหมด
ซ่งรั่วเฉินแข่งดื่มกับฟู่จิ่งสุย วันนี้เลยดื่มไปไม่น้อยเหมือนกัน
ซูเสี่ยวหม่านไปจ่ายเงินก่อน มื้อนี้รวมแล้วสองร้อยกว่าหยวน ในปี 1977 นับว่าแพงไม่น้อยเลย
ที่จริงเวลาออกมากินข้าว เหล้าต่างหากที่แพงที่สุด แถมเหล้าที่พวกเขาดื่มก็ยังไม่ใช่เหล้าเหมาไถด้วยซ้ำ ไม่อย่างนั้นคงแพงกว่านี้อีก
ฟู่จิ่งสุยเมามากแล้ว ใบหน้าแดงเรื่อ ปากก็เรียกแต่ “เมียจ๋า” กับ “เสี่ยวหม่าน” ไม่หยุด จนเผิงจื้อหย่วนกับเพื่อน ๆ หัวเราะเยาะกันยกใหญ่
“พี่ฟู่พอดื่มเหล้าแล้วติดคนเป็นพิเศษเลย!”
เผิงจื้อหย่วนไม่เคยรู้มาก่อน เพิ่งมาสังเกตเห็นตอนอยู่เมืองฮา
สมัยเด็ก ๆ พวกเขาออกมากินข้าวกันก็ไม่ดื่มเหล้า เลยไม่รู้ว่าฟู่จิ่งสุยมีนิสัยแบบนี้
ซูเสี่ยวหม่านยิ้มมองทุกคน ตอนนี้ฟ้ามืดแล้ว “พวกคุณกลับกันยังไง?”
เผิงจื้อหย่วนมองผู้ชายหลายคน ก่อนเอ่ยว่า “พวกเราไม่ต้องห่วงหรอกครับ แต่พี่สะใภ้กับทุกคนจะกลับกันยังไง?”
ซูเสี่ยวหม่านยิ้ม “พวกเราขับรถมาค่ะ ไม่ต้องห่วง!”
หลี่มู่ไป๋แปลกใจ เขาไม่คิดว่าซูเสี่ยวหม่านจะขับรถเป็น
ในยุคนี้คนที่ขับรถเป็นมีไม่มาก ยิ่งเป็นผู้หญิงด้วยแล้ว ยิ่งหาได้ยาก
“อืม ไม่ต้องห่วงพวกเราหรอก พวกคุณกลับกันได้เลย ส่วนผู้หญิงสองคนนี้ เรารับรองว่าจะส่งกลับบ้านอย่างปลอดภัย”
ซ่งรั่วเวยมากับซ่งรั่วเฉิน มีรถให้นั่งอยู่แล้ว หลี่มู่ไป๋ไม่ได้หมายถึงเธอ
จางลู่ลู่เองก็รู้สึกว่าวันนี้ไม่ได้มาร่วมโต๊ะอาหารเสียเปล่า พอรู้ว่าหนุ่ม ๆ เหล่านี้เป็นลูกหลานจากบ้านพักข้าราชการ แววตาของเธอก็เป็นประกาย