เช้าวันรุ่งขึ้น ฟู่จิ่งสุยลืมตาขึ้นมาดูเวลา นาฬิกาบอกหกโมงกว่าแล้ว
เขารีบลุกขึ้น พอเห็นว่าเด็กทั้งสองคนไม่อยู่ในห้องก็รู้ว่าเมื่อคืนพวกพี่สะใภ้คงพาไปนอนด้วย
ซูเสี่ยวหม่านรู้สึกว่ามีคนขยับอยู่ข้าง ๆ จึงลืมตาขึ้นเช่นกัน “กี่โมงแล้ว?”
“ยังไม่ถึงหกโมงครึ่งเลย นอนต่ออีกสักหน่อยเถอะ!”
ซูเสี่ยวหม่านขยี้ตาพลางมองฟู่จิ่งสุยแต่งตัว “ไม่ต้องหรอก ฉันจะนอนดูคุณแต่งตัวสักพัก!”
ฟู่จิ่งสุย “.........”
ฟู่จิ่งสุยหน้าแดงก่ำ รีบติดกระดุมอย่างรวดเร็ว
ซูเสี่ยวหม่านนอนหัวเราะคิกคักอยู่บนเตียง “คุณนี่นะ ขี้อายจริง ๆ!”
ฟู่จิ่งสุยหันหลังให้ซูเสี่ยวหม่านตอนแต่งตัว
“วันนี้วันจันทร์ ฉันจะไปปรับตัวอยู่สักอาทิตย์หนึ่ง คิดว่าต่อไปคงค่อย ๆ ได้รับมอบหมายงาน ถ้าตอนเย็นเลิกงานแล้วยังกลับมากินข้าวไม่ทัน พวกคุณก็ไม่ต้องรอฉันนะ”
ฟู่จิ่งสุยกำชับซูเสี่ยวหม่าน
ซูเสี่ยวหม่านนอนอยู่บนเตียง มือข้างหนึ่งหนุนแขนไว้ “ได้!”
“อ้อ แล้วก็ลองสืบข่าวที่สถานีตำรวจด้วยนะ ดูว่าจะติดต่อคุณตาได้ไหม รวมถึงคนที่ถูกส่งไปอยู่ต่างถิ่นกับคุณตาด้วย ถ้าสถานการณ์เอื้ออำนวย พวกเขาก็จะได้ทยอยกลับมา”
“ช่วยจับตาเรื่องนี้ไว้ด้วยนะ ถ้าต้องไปวิ่งเต้นกับคนข้างบนก็บอกฉัน ฉันจะไปจัดการเอง!”
ฟู่จิ่งสุยไม่ได้ปฏิเสธ “ได้ ฉันจะคอยสังเกตข่าวพวกนี้”
ฟู่จิ่งสุยรู้ดีว่าเขากับซูเสี่ยวหม่านถนัดกันคนละด้าน
ความสามารถของภรรยาในการออกไปจัดการธุระนั้นยอดเยี่ยมไม่มีที่ติ
หลังฟู่จิ่งสุยไปทำงาน พี่สะใภ้สามก็ทยอยพาเด็กทั้งสองคนกลับมา