ซูเสี่ยวหม่านก่อนกลับบ้าน ยังแวะโทรศัพท์ไปที่โรงฆ่าสัตว์อีกครั้ง
พนักงานรับสายของโรงฆ่าสัตว์ยังจำซูเสี่ยวหม่านได้ อีกทั้งซูซื่อเซิ่งก็เคยบอกไว้แล้วว่าน้องสาวของเขาไปปักกิ่ง
ถ้ามีโทรศัพท์จากเธอเข้ามา ให้รีบแจ้งเขาทันที
หลังจากซูเสี่ยวหม่านวางสาย รอไปห้านาทีแล้วก็โทรไปที่โรงฆ่าสัตว์อีกครั้ง
ตอนนั้นซูซื่อเซิ่งรออยู่ข้างโทรศัพท์แล้ว
“เสี่ยวหม่าน!”
เสียงของซูซื่อเซิ่งเต็มไปด้วยความยินดี “เสี่ยวหม่าน ในที่สุดเธอก็นึกถึงพี่แล้ว!”
ตั้งแต่น้องสาวจากไป ซูซื่อเซิ่งก็เป็นห่วงอยู่ตลอด พอโทรติดจึงถามโน่นถามนี่ไม่หยุด
ซูเสี่ยวหม่านเล่าเรื่องที่ปักกิ่งให้ซูซื่อเซิ่งฟังอย่างอดทน “พี่สี่ พวกเราสบายดีค่ะ ที่โทรมาครั้งนี้ยังมีเรื่องอยากรบกวนพี่ ให้กลับไปบอกคนในหมู่บ้านหน่อย”
หมู่บ้านต้ากั่งไม่มีโทรศัพท์ ซูเสี่ยวหม่านจึงส่งข่าวไปถึงที่นั่นได้ไม่ง่ายเลย
ซูซื่อเซิ่งตอบว่า “ได้ เธอว่ามาเลย พอดีช่วงนี้พี่ก็ต้องลงชนบทอยู่แล้ว พรุ่งนี้แวะไปหมู่บ้านต้ากั่งเป็นที่แรกได้”
ซูเสี่ยวหม่านอดคิดไม่ได้ว่าแม้แต่สวรรค์ก็ยังช่วยเธอ ช่างบังเอิญจริง ๆ
“พี่สี่ ฉันคิดจะพาครอบครัวพี่สามมาปักกิ่งทั้งหมดค่ะ
แต่หงซีไม่มีทะเบียนบ้าน เลยเข้าเรียนที่นี่ไม่ได้ ฉันก็เลยคิดจะตั้งโรงงานเล็ก ๆ ในปักกิ่ง พอถึงตอนนั้นพี่สามจะเป็นพนักงานของโรงงาน มีหน่วยงานรับรองอย่างถูกต้อง หงซีก็จะเข้าเรียนที่ปักกิ่งได้ค่ะ!”
ซูเสี่ยวหม่านเล่าถึงเหตุผลแรกเริ่มที่คิดจะตั้งโรงงาน
พอซูซื่อเซิ่งได้ยิน ใจก็เปรี้ยวจี๊ดขึ้นมา “เสี่ยวหม่าน เธอทำให้พี่สี่เสียใจมากจริง ๆ!”
“พี่คิดว่าตัวเองดีกับเธอมากกว่าพี่สามอีกนะ แต่เธอกลับคิดถึงแต่พี่สามทุกเรื่องเลย!!!”