ซูเสี่ยวหม่านรู้ว่าข้อเสนอของเธอฟังดูเหลือเชื่อ แต่เธอทำในนามหมู่บ้านต้ากั่ง จึงไม่มีข้อบกพร่องด้านนโยบาย
ซูเสี่ยวหม่านเล่าเรื่องของตัวเองให้จางลู่ลู่ฟังคร่าว ๆ “...ก็เป็นอย่างนี้แหละ นี่คือแนวคิดเบื้องต้นของหมู่บ้านเรา เพิ่งเริ่มทำ โรงงานของเราก็ยังมีขนาดไม่ใหญ่”
“ดีที่ตอนเริ่มผลิต เราตั้งใจจะใช้คนในหมู่บ้านเราทั้งหมด ค่าใช้จ่ายก็ไม่มาก!”
“ลู่ลู่ ชนบทของเรายากจนมาก บางครอบครัวในหมู่บ้านยังมีข้าวกินไม่อิ่ม ฉันก็เลยอยากช่วยสร้างรายได้ให้หมู่บ้านด้วย”
“พอปัญหาปากท้องของคนในหมู่บ้านเราได้รับการแก้ไขแล้ว เราก็จะช่วยสร้างรายได้ให้ประเทศ พยายามทำเงินตราต่างประเทศให้ประเทศในอนาคต...”
“...”
ฝีปากของซูเสี่ยวหม่านไม่ธรรมดาเลย ยิ่งพูด เหตุผลก็ยิ่งใหญ่โตขึ้นเรื่อย ๆ
จางลู่ลู่ “...”
จางลู่ลู่กระตุกมุมปาก โดยเฉพาะเมื่อเห็นซูเสี่ยวหม่านพูดไม่หยุด เธออยากแย้งอยู่หลายครั้ง แต่กลับหาโอกาสแทรกไม่ได้
พอได้ยินซูเสี่ยวหม่านพูดไปถึงขั้นจะหาเงินตราต่างประเทศให้ประเทศ เธอก็ขัดขึ้นอย่างหนักแน่นว่า “สหายซู สหายซู...”
จางลู่ลู่กดมือลงหลายครั้ง ในที่สุดซูเสี่ยวหม่านจึงหยุดพูด
“สหายซู ฉันรู้ ฉันรู้ว่าความปรารถนาของหมู่บ้านคุณยิ่งใหญ่แค่ไหน!”
ใช่แล้ว ในสายตาของจางลู่ลู่ หมู่บ้านต้ากั่งแห่งนี้ก็แค่คิดเพ้อฝัน
ส่วนผู้หญิงตรงหน้าก็ดูจะไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำอยู่ไม่น้อย
ถึงกับคิดจะสร้างรายได้เป็นเงินตราต่างประเทศให้ประเทศ ช่างกล้าคิดจริง ๆ