ซูต้าเฉียงมีแผนของตัวเอง เขาไม่คิดจะทำหน้าที่หัวหน้ากองการผลิตต่อเพียงเพราะชาวบ้านในหมู่บ้านพากันเกลี้ยกล่อม
พูดตามตรง เขาเป็นห่วงคนในครอบครัวที่อยู่ปักกิ่งมาก
ถ้าไม่ติดธุระในหมู่บ้าน เขาคงออกเดินทางไปตั้งนานแล้ว
ซูต้าเฉียงกล่าวว่า “ตอนนี้มีผู้สมัครแค่นักบัญชีหลิวกับรองหัวหน้ากองหวังสองคน พวกเราแต่ละครอบครัวลงคะแนนกันใหม่เถอะ”
เมื่อชาวบ้านได้ยินซูต้าเฉียงพูดเช่นนั้น ต่างก็พากันหย่อนบัตรลงคะแนนลงในหีบที่ตั้งอยู่ด้านหลังนักบัญชีหลิวกับรองหัวหน้ากองหวัง
เพราะชาวบ้านต้องลงคะแนน แถวยาวเหยียดจึงค่อย ๆ เคลื่อนตัวไปอย่างช้า ๆ
ตอนซูซื่อเซิ่งกับจ้าวซิ่งมาถึงหมู่บ้านต้ากั่ง ทั้งคู่ก็เห็นภาพนี้เข้า
“ซื่อเซิ่ง หมู่บ้านของพวกคุณกำลังทำอะไรกันอยู่เหรอ?”
ซูซื่อเซิ่งส่ายหน้า “ไปดูทางโน้นกันเถอะ”
ทั้งคู่เดินฝ่าฝูงชนไปจนถึงด้านหน้า ถึงได้เห็นชัด ๆ ว่าพวกเขากำลังทำอะไรกันอยู่
ซูต้าเฉียงเดินเข้ามาถาม “ซื่อเซิ่ง ทำไมนายกลับหมู่บ้านล่ะ?”
ชาวบ้านคนอื่น ๆ ที่ลงคะแนนไปแล้วก็พากันเข้ามารุมล้อม “ใช่สิ ซื่อเซิ่ง นายไม่ค่อยกลับหมู่บ้านเลยนี่นา?”
ซูซื่อเซิ่งตอบว่า “พี่ใหญ่ เสี่ยวหม่านให้ผมกลับมา เธอบอกว่าจะตั้งโรงงานในปักกิ่ง ให้พี่ไปจัดการเรื่องเอกสาร!”
พูดจบ ซูซื่อเซิ่งก็หยิบกระดาษที่จดไว้ก่อนหน้านี้ออกมา “นี่คือสิ่งที่ผมจดไว้ พี่ใหญ่ลองดูสิ!”
เสียงของซูซื่อเซิ่งดังไม่น้อย ชาวบ้านหมู่บ้านต้ากั่งจึงได้ยินกันหมด
แม้แต่นักบัญชีหลิวก็ได้ยิน เขารีบวิ่งเข้ามาทันที “ซื่อเซิ่ง เกิดอะไรขึ้น เสี่ยวหม่านจะตั้งโรงงานในปักกิ่งเหรอ?”