ตระกูลฟู่
หยางไฉ่ซานรับโทรศัพท์แล้วคว้ากระเป๋า เตรียมจะออกไป
ฟู่จิ่งฉงเดินมาหาแม่ “แม่ครับ เมื่อไหร่แม่กับพ่อจะไปรับพี่ใหญ่ครับ!”
หลังจากฟู่จิ่งสุยเข้าโรงพยาบาล ฟู่จิ่งฉงก็อยากไปเยี่ยมพี่ชายที่โรงพยาบาลมาตลอด
แต่หยางไฉ่ซานปฏิเสธทุกครั้ง
“แม่ครับ โทรศัพท์จากโรงพยาบาลหรือเปล่า?”
หยางไฉ่ซานเป็นหมอ แต่ไม่ได้ทำงานที่โรงพยาบาลทหาร
ถ้าไม่มีผ่าตัด ช่วงบ่ายหยางไฉ่ซานก็ไม่ค่อยยุ่งนัก
หยางไฉ่ซานรีบร้อนจะกลับบ้านพ่อแม่ ไหนเลยจะมีแก่ใจไปสนใจว่าลูกเลี้ยงเป็นอย่างไร
“เปล่า อาการพี่ชายยังไม่หายดี ยังออกจากโรงพยาบาลไม่ได้”
หยางไฉ่ซานไม่รู้จริง ๆ ว่าฟู่จิ่งสุยจะออกจากโรงพยาบาลเมื่อไหร่ ครั้งก่อนสามีไปโรงพยาบาลกับเธอด้วย แต่เขาโมโหจนแทบระเบิด
ตอนนี้สามีไม่สนใจฟู่จิ่งสุยแล้ว เธอยิ่งไม่ใส่ใจเข้าไปใหญ่
ในสายตาเธอ ลูกเลี้ยงไม่กลับบ้านเสียยังดีกว่า
ฟู่จิ่งฉงถามย้ำ “แต่พี่ชายป่วยมาตั้งนานแล้ว ผมยังไม่เคยเจอพี่เลยนะครับ!”
ตอนเด็ก ๆ ฟู่จิ่งฉงถูกแม่ห้ามไม่ให้เล่นกับพี่ชายก็จริง แต่เขาก็ยังชอบเข้าไปคลอเคลียอยู่ใกล้ ๆ พี่ชาย
ฟู่จิ่งฉงหน้าตาไม่เหมือนฟู่จิ่งสุย พี่น้องทั้งสองคนเหมือนแม่มากกว่า
ฟู่เจิ้งหวนมีลูกชายสองคน แต่ทั้งคู่หน้าตาเหมือนแม่ ไม่ค่อยมีส่วนไหนเหมือนเขาเลย
พอหยางไฉ่ซานได้ยินว่าน้องชายถูกซ้อม ก็ยิ่งร้อนใจอยากกลับบ้านพ่อแม่ “พอแล้ว อย่ามาก่อเรื่อง แม่จะกลับบ้านยาย ลูกอยู่บ้านทำการบ้านไป”
พูดจบ เธอก็เปิดประตูเดินออกไปโดยไม่สนใจลูก