คุณหมอลู่ไม่ได้ปฏิเสธ จากนั้นก็ตรวจร่างกายให้ฟู่จิ่งสุย
ท้ายที่สุด ฟู่จิ่งสุยก็ตามคุณหมอลู่ไปที่ห้องเอกซเรย์
หลังจากฟู่จิ่งสุยปฏิเสธ สวีจิ้งก็ออกไป
ซูเสี่ยวหม่านไม่ได้พูดอะไรต่อ
เธอบอกซูต้าเฉียงว่า “พี่ใหญ่ คืนนี้กลับบ้านกับฉันนะ พรุ่งนี้จิ่งสุยก็ออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว”
ตั้งแต่มาถึงปักกิ่ง ซูต้าเฉียงก็อยู่เฝ้าที่โรงพยาบาลมาตลอด ตอนนี้ฟู่จิ่งสุยขยับตัวเองได้แล้ว ทั้งยังไม่ต้องให้น้ำเกลือต่อ
ซูต้าเฉียงไม่ได้ปฏิเสธ “ได้ รอเสี่ยวจิ่งออกมาแล้วเราค่อยดูผลตรวจกัน”
ซูเสี่ยวหม่านพยักหน้า
ฟู่จิ่งสุยใช้เวลาตรวจที่ห้องเอกซเรย์ไม่นาน แต่ผลตรวจไม่ได้ออกเร็วขนาดนั้น
“พี่ใหญ่ คืนนี้ไม่ต้องอยู่เฝ้าแล้ว ผมไม่เป็นไร”
หลายวันที่ผ่านมาฟู่จิ่งสุยได้รับการดูแลจากซูต้าเฉียง เขาซาบซึ้งใจมากจริง ๆ
พูดได้เลยว่าแม้แต่คนในครอบครัวของเขาเองก็ยังทำให้ไม่ได้ถึงขนาดนี้
“ฉันได้ยินเสี่ยวหม่านบอกว่าห้องครัวที่บ้านยังต้องซ่อมอีก พี่ใหญ่กลับไปคืนนี้เถอะ”
ซูเสี่ยวหม่านเหลือบมองท้องฟ้าด้านนอก “เอาละ ฉันก็ได้เวลากลับแล้ว เด็กสองคนน่าจะหิวกันแล้ว”
“ได้!”
สุดท้ายซูต้าเฉียงกับซูเสี่ยวหม่านก็กลับบ้านด้วยกัน ไม่ได้รอฟังผลตรวจที่โรงพยาบาล
หนึ่งชั่วโมงต่อมา ประตูห้องพักผู้ป่วยก็ถูกผลักเปิด
“พยาบาลสวี!”
ฟู่จิ่งสุยนั่งตัวตรงแล้วทักทายอย่างสุภาพ
สวีจิ้งยกผลตรวจในมือขึ้น “นี่ผลตรวจของคุณ ร่างกายไม่มีปัญหาแล้ว”