ซูเสี่ยวหม่านส่งสวีเจียงกับเจิ้งกั๋วเซินลงไปชั้นล่างอย่างสนิทสนม
เวลาเพียงสั้น ๆ ซูเสี่ยวหม่านก็เรียกสวีเจียงว่าพี่สวี่ได้แล้ว
เธอยังรู้ด้วยว่าภรรยาของสวีเจียงชื่อหวังเหมยเสีย “พี่สวี่ ถ้าพี่สะใภ้มาปักกิ่งเมื่อไร ต้องแวะมานั่งเล่นที่บ้านฉันนะคะ”
ภรรยาของสวีเจียงก็เป็นคนชนบท เขาประทับใจซูเสี่ยวหม่านมาก ไม่อย่างนั้นคงไม่คุยกับเธอมากมายขนาดนี้
ลูกชายคนโตของสวีเจียงอายุ 11 ขวบแล้ว ส่วนลูกสาวคนเล็กก็อายุ 8 ขวบ ภรรยาของเขามีโอกาสสูงที่จะตามมาด้วย
เขารู้ว่าครอบครัวซูมีสมาชิกเยอะ อีกทั้งนอกจากฟู่จิ่งสุยแล้ว ยังมีทหารอีกสองคนด้วย
เขาจึงมองซูเสี่ยวหม่านเป็นพวกเดียวกัน
ตอนภรรยาพาลูก ๆ มาถึง เขาคงไม่มีเวลามารับจริง ๆ
เขาจึงไม่ได้เกรงใจ “เสี่ยวหม่าน พี่อาจต้องรบกวนให้เธอไปรับคนจริง ๆ นะ”
สวีเจียงสนิทกับฟู่จิ่งสุยมาก จึงไม่ได้เกรงใจซูเสี่ยวหม่านเช่นกัน
ซูเสี่ยวหม่านตบอกตัวเอง “วางใจได้เลยค่ะพี่สวี่ ถึงตอนนั้นส่งจดหมายมาบอกฉันก็พอ จำที่อยู่บ้านฉันไว้ให้ดีนะคะ”
สวีเจียงพยักหน้า “ได้!”
ซูเสี่ยวหม่านส่งสวีเจียงกับเจิ้งกั๋วเซินขึ้นรถ แล้วยังโบกมือลาไม่หยุด
พอขึ้นรถแล้ว สวีเจียงก็ยิ้มพลางพูดว่า “ผู้การ คุณดูสิครับ ฟู่ได้ภรรยาแบบนี้มา ถือว่าเลือกได้ถูกคนใช่ไหม”
เจิ้งกั๋วเซินมองออกว่าซูเสี่ยวหม่านพยายามตีสนิท
แต่เขาไม่ได้รู้สึกไม่ชอบ ในสายตาของเจิ้งกั๋วเซิน ฟู่จิ่งสุยเป็นทหารที่ดี ทว่าด้านการเข้าสังคมยังมีข้อบกพร่องอยู่บ้าง