ฟู่จิ่งสุยกับคนอื่น ๆ ลงมือกันอย่างรวดเร็ว แต่เมื่อมาถึงถนนลู่หยางก็พบว่าประตูใหญ่ที่นี่ปิดสนิท
ฟู่จิ่งสุยกับพวกเขาผลักประตูเปิดแล้วเดินเข้าไปทันที
ภายในตกแต่งไว้อย่างอบอุ่น แม้แต่ฟู่จิ่งสุยยังเห็นมุมที่คุ้นตาอยู่หลายแห่ง
เขานึกขึ้นได้ว่า หลายจุดที่นี่ตกแต่งตามแบบบ้านเก่าตระกูลถาน
ฝีเท้าของฟู่จิ่งสุยช้าลงเมื่อเดินเข้าไป ในใจรู้สึกซับซ้อนอย่างยิ่ง
เมื่อมาถึงที่นี่ ฟู่จิ่งสุยก็ยอมรับว่าหยางซานไม่ได้โกหก
ที่นี่มีร่องรอยการใช้ชีวิตของแม่เขาอยู่
เมื่อเดินดูห้องต่าง ๆ จนครบ อารมณ์ของฟู่จิ่งสุยก็สงบลงไม่น้อย อย่างน้อยก็หมายความว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมา แม่ของเขาไม่ได้ถูกขังอยู่แต่ในห้องใต้ดิน
พอคิดว่าเพราะเขาสืบเรื่องตระกูลหยาง แม่ถึงต้องเข้าโรงพยาบาลจิตเวช ในใจฟู่จิ่งสุยก็รู้สึกผิดขึ้นมาอีกครั้ง
แม่คงกลัวการพบปะผู้คนในตอนนี้ เพราะจู่ ๆ ก็ถูกพาตัวไปขังไว้ในห้องใต้ดินมืด ๆ แถมยังต้องแยกจากเด็กคนนั้น ถึงได้กลายเป็นแบบนี้สินะ
อารมณ์ของฟู่จิ่งสุยพลุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้ง
“ดูจากฝุ่นในห้องแล้ว คนคงออกไปหลายวันแล้ว!” สวีฮ่าวเอ่ยขึ้น
ฟู่จิ่งสุยพยักหน้า “ใช่ คงมีคนมารับเด็กไปแล้ว”
สวีฮ่าวเคลื่อนไหวเร็วกว่าฟู่จิ่งสุย เขารีบตรวจดูห้องอื่น ๆ จนครบ แล้วพึมพำว่า “ของเล่นที่นี่มีเยอะจริง ๆ ไม่ใช่แค่ของเด็กนะ ยังมีของที่ผู้ใหญ่เล่นด้วยอีกตั้งหลายชิ้น!”