ฟู่เจิ้งหวนไม่มีทางยอมแน่ คนในบ้านย่อมรู้เรื่องในบ้านดีที่สุด
เขากับลูกชายไม่ลงรอยกัน เรื่องนี้คนในบ้านรู้ได้ แต่จะเอาไปทำเรื่องขายหน้าในเขตบ้านพักไม่ได้
ถ้าเด็กสองคนใช้นามสกุลซู ตามแม่ไปเสีย แล้วคนอื่นจะไม่เอาไปนินทาลับหลังหรือ
“พ่อ ผมจะไปหาจิ่งสุยเดี๋ยวนี้ ให้เขาเปลี่ยนนามสกุลเด็กกลับมา”
ฟู่เจิ้งจวินก็เห็นด้วยกับข้อเสนอของน้องชาย “พ่อ จะปล่อยให้จิ่งสุยทำตามใจไม่ได้ เด็กยังไงก็ต้องใช้นามสกุลบ้านเรา ไม่อย่างนั้นถ้าเพื่อนบ้านในเขตบ้านพักรู้เข้า คงหัวเราะเยาะบ้านเราแน่”
“ตอนนี้ยังไม่มีใครรู้ เราก็แอบเปลี่ยนกลับเสียเงียบ ๆ เดี๋ยวผมโทรไปทางแผนกทะเบียนบ้าน เรื่องนี้ก็ทำเหมือนไม่เคยเกิดขึ้น”
ฟู่เจิ้งจวินพูดตรง ๆ แบบไม่อ้อมค้อมยิ่งกว่าใคร
ผู้เฒ่าฟู่: “........”
ผู้เฒ่าฟู่ขยับก้นอย่างกระอักกระอ่วน พอนึกถึงภาพที่คนอื่นเห็นเขาอาละวาดวันนี้ ใบหน้าแก่ ๆ ก็ร้อนผ่าวขึ้นมา
เขากระแอมเบา ๆ “เรื่องที่เกิดขึ้นแล้ว จะทำเหมือนไม่เคยเกิดขึ้นได้ยังไง?”
ผู้เฒ่าไม่กล้ายอมรับว่าเป็นเพราะตัวเอง จึงทำให้พลาดโอกาสไป
ตอนนี้คนในเขตบ้านพักรู้กันทั่วแล้ว!
แอบเปลี่ยนบ้าบออะไรอีก!
“ตอนนี้ต้องกล่อมสองคนนั้นให้ได้ ให้คู่สามีภรรยาหนุ่มสาวเป็นฝ่ายเสนอเปลี่ยนนามสกุลเด็กกลับมาเอง”
“กลางวันฉันโทรหาจิ่งสุยแล้ว บอกให้เขาพาภรรยามาตอนเย็น เดี๋ยวพวกแกทุกคนก็ทำตัวดี ๆ หน่อย!”
ทุกคนในห้อง: “.........”