ไม่นาน หยางซานเหย่ก็ถูกพาตัวเข้ามา
เมื่อก่อนหยางซานเหย่เคยวางท่าอวดดีอยู่ในปักกิ่ง แต่ตอนนี้กลับดูห่อเหี่ยวไร้เรี่ยวแรงอย่างมาก
ก่อนหน้านี้ฟู่จิ่งสุยไม่เคยสอบปากคำเขา สิ่งที่ได้อ่านในตอนนั้นมีเพียงคำให้การของชายคนนี้
หัวหน้าทีมฉีเคยสอบปากคำหยางซานอยู่หลายครั้ง ตอนนั้นหยางซานมีท่าทีอวดดีอย่างยิ่ง
ตอนนี้หัวหน้าทีมฉีกลับอยากรู้มากกว่า ว่าสมบัติบนเขาซ่อนอะไรไว้กันแน่
กองที่สองกับกองที่สามไม่ได้เข้าไปมีส่วนร่วม จึงยังไม่มีใครบอกพวกเขาเรื่องสถานการณ์บนเขา
ฟู่จิ่งสุยเพิ่งมาถึงก็เรียกร้องเสียงดังให้พาตัวนักโทษมาสอบปากคำ หัวหน้าทีมฉีจึงให้ความร่วมมือด้วย
ตั้งแต่หยางซานเหย่ลงมาจากเขา เขาก็ไม่ได้พบพี่ชายใหญ่อีกเลย
ไม่รู้ว่าถูกพาตัวไปไว้ที่ไหน
แต่เขาพอจะรู้เลือนรางว่า เมื่อเรื่องสมบัติถูกไขกระจ่าง ก็จะถึงวันตายของพี่น้องพวกเขา
หยางซานยืนกรานมาตลอดว่าตัวเองไม่ใช่ผู้บงการ แต่เขาก็ไม่ได้มองผลลัพธ์ของเรื่องนี้ในแง่ดีนัก
ไม่ตระกูลฟู่ก็ศัตรูของพี่ชายใหญ่เขา ไม่มีทางปล่อยเขาไปแน่
ราวกับจะคาดการณ์เรื่องนี้ได้ หยางซานเหย่จึงดูห่อเหี่ยวลงไม่น้อย
ฟู่จิ่งสุยมองหยางซานเหย่ “หยางฉีเจิ้ง ผมมีคำถามอยู่สองสามข้อ หวังว่าคุณจะตอบตามความจริง”
หยางซานเหย่นั่งเอนตัวอย่างเกียจคร้านบนเก้าอี้ “เรื่องที่ผมพูดได้ก็พูดไปหมดแล้ว จะถามซ้ำอีกกี่รอบกัน?”
ฟู่จิ่งสุยอ่านคำให้การเหล่านั้นมาแล้ว จึงไม่อ้อมค้อม “ตอนนี้ไหลจื่อซ่อนอยู่ที่ไหน?”