ฟู่จิ่งสุยมาที่บ้านตระกูลซู แต่ไม่ได้อยู่ต่อ แค่นำของมาส่งให้เท่านั้น
วางของลงแล้วเขาก็จากไป
ฟู่จิ่งสุยตั้งใจว่าจะรอจับตัวคนร้ายได้ก่อน แล้วค่อยมาเยี่ยมบ้านตระกูลซูอย่างเป็นทางการ
ซูเสี่ยวหม่านรู้ว่าเขายุ่ง จึงไม่ได้ใส่ใจอะไร
เธอเพียงกำชับให้เขาระวังตัวตอนจับคน
วันต่อ ๆ มา ซูเสี่ยวหม่านก็เข้าสู่ช่วงพักหลบหนาวอย่างเต็มตัว
เพราะผู้เฒ่าถานอยู่ที่บ้าน เวลาที่เธอดูบทเรียนเกี่ยวกับเครื่องจักรแล้วมีตรงไหนไม่เข้าใจ ก็ไปถามผู้เฒ่าถานได้
ผู้เฒ่าถานรู้ว่าพี่ชายของซูเสี่ยวหม่านทำงานอยู่โรงงานเครื่องจักร และเธอสนใจเรื่องเครื่องจักร เขาจึงดีใจไม่น้อย
เมื่อก่อนเขาเป็นศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยปักกิ่ง การสอนนักเรียนเป็นเรื่องง่ายสำหรับเขา
เวลาว่าง ซูหงซิงก็มานั่งเรียนกับซูเสี่ยวหม่านด้วย
ต่อมาเมื่อหลี่เจวียนมาที่บ้านตระกูลซู คนที่มาฟังบทเรียนก็เพิ่มขึ้นอีกคน
ตอนนี้บาดแผลของผู้เฒ่าถานหายดีหมดแล้ว พอได้สอนหนังสือให้เด็ก ๆ ในเวลาว่าง เขาก็มีความสุขมาก
วันหนึ่ง ทั้งสามคนกำลังวาดแบบเครื่องจักรอยู่ในห้อง ก็ได้ยินเสียงเอะอะจากลานบ้าน
“ฉันออกไปดูข้างนอกก่อน พวกคุณทำต่อเถอะ!” ซูหงซิงพูด
พูดจบเขาก็วิ่งพรวดออกไป
ห้องที่ผู้เฒ่าถานพักอยู่ตอนนี้เป็นห้องของซูลิ่วกุ้ย เป็นห้องเก็บของเล็ก ๆ อยู่ในมุมที่ไม่สะดุดตา ด้านนอกก็มีแต่ที่วางฟืน
ตอนนั้นระบบเตือนซูเสี่ยวหม่านว่า “โฮสต์ มีคนมาพร้อมปลอกแขนแดง”