ซูต้าเฉียงเหลือบมองน้องชายทั้งสองคน “พวกนายหลีกไปให้หมด”
ซูซานชางกับซูอู่ฟู่เปิดทางให้
ซูต้าเฉียงหันไปมองสวีเฟิง “หัวหน้าสวี ครอบครัวเรายินดีให้ความร่วมมือครับ แต่จดหมายแจ้งเบาะแสนั่น ขอผมดูหน่อยได้ไหม”
สวีเฟิงส่ายหน้า “หัวหน้ากองการผลิตซู จดหมายแจ้งเบาะแสที่เราได้รับเป็นจดหมายนิรนาม ต่อให้คุณดูก็ไม่มีประโยชน์”
ซูต้าเฉียงยิ้ม “หัวหน้าสวี ตอนนี้เป็นสังคมใหม่แล้วนะครับ แค่มีจดหมายแจ้งเบาะแสฉบับเดียว คุณก็จะบอกว่าค้นบ้านใครก็ได้ ถ้าเป็นแบบนั้นสมาชิกในหมู่บ้านจะใช้ชีวิตอย่างสบายใจได้ยังไง”
“ถ้าใคร ๆ ก็เขียนจดหมายขึ้นมา โดยไม่มีหลักฐานยืนยันจริง ๆ แล้ว...”
ซูต้าเฉียงยังพูดไม่ทันจบ สวีเฟิงก็ขัดขึ้น “หัวหน้ากองการผลิตซู ครั้งนี้เรามีหลักฐานอยู่ในมือแล้ว ขอให้คุณให้ความร่วมมือด้วย!”
น้ำเสียงของสวีเฟิงแข็งกร้าวขึ้นไม่น้อย
ซูต้าเฉียงหลีกทาง “ได้ครับ ผมก็แค่เจ้าหน้าที่หมู่บ้านตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง จะกล้าขัดคำสั่งหัวหน้าสวีได้ยังไงล่ะครับ?
แต่ถ้าบ้านเราไม่มีของต้องห้าม ผมก็จะไปพูดเรื่องนี้ที่ตำบลเหมือนกัน”
สวีเฟิง “.........”
สวีเฟิงเหลือบมองคนสองคนที่อยู่ข้างหลัง กัดฟันพูด “ถ้าหัวหน้ากองการผลิตซูไม่พอใจ ก็ไปได้เลย!”
ไม่นานคนในครอบครัวซูก็เปิดทางให้
สวีเฟิงพาคนหลายคนพุ่งเข้าไปในห้อง
ห้องของซูเสี่ยวหม่านกับย่าซูถูกค้นอย่างรวดเร็ว
พวกเขารื้อผ้าห่มกับเสื้อผ้าในห้องซูเสี่ยวหม่านออกมาจนหมด แต่ก็ไม่พบอะไรเลย