ย่าซูเห็นว่าเป็นเรื่องหยกแขวน จึงไม่ได้ใส่ใจ “อ๋อ หมายถึงชิ้นนั้นเหรอ ไม่มีความลับอะไรหรอก”
ซูเสี่ยวหม่านไม่เชื่อ ขยับเข้าไปใกล้อีกนิด “แม่ แม่ให้หนูมาแล้วทั้งที เล่าที่มาของหยกแขวนชิ้นนี้ให้ฟังหน่อยสิ”
ย่าซูครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “พ่อของแม่ยกหยกแขวนชิ้นนี้ให้ แกก็ไม่ได้บอกว่ามันต่างจากชิ้นอื่นตรงไหน แต่มีเรื่องเล่ากันว่าหยกแขวนชิ้นนี้ดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับสมบัติล้ำค่าอะไรสักอย่าง”
“ฟังดูก็รู้ว่าเป็นเรื่องหลอก ใครเชื่อก็โง่แล้ว”
ซูเสี่ยวหม่าน “........”
ซูเสี่ยวหม่านไม่ได้เชื่อจริง ๆ แต่ดูเหมือนจะมีคนเชื่ออยู่
“แม่ บ้านแม่มีหยกแขวนแบบนี้แค่ชิ้นเดียวเหรอ”
ย่าซูส่ายหน้า “ไม่ใช่ ได้ยินว่ามี 3 ชิ้น พ่อของแม่ให้มาแค่ชิ้นเดียว ส่วนที่เหลือก็ไม่รู้เหมือนกัน”
ย่าซูมองซูเสี่ยวหม่าน “ทำไม อยากไปตามหาสมบัติเหรอ”
ย่าซูมองลูกสาวคนเล็กด้วยแววตาขบขัน
ซูเสี่ยวหม่านครุ่นคิด ก่อนตัดสินใจเล่าเรื่องผู้เฒ่าถานให้แม่ฟัง “แม่คะ คุณตาของฟู่จิ่งสุยคนนั้นไง คืนนั้นมีคนจับตัวเขาขึ้นไปบนเขา พวกนั้นต้องการหยกแขวนเหมือนกัน”
“เมื่อกี้ผู้เฒ่าถานก็พูดว่าหยกแขวนของบ้านเขาเป็นรูปสามเหลี่ยมเหมือนกัน”
ย่าซูตกใจ “บังเอิญขนาดนั้นเลยเหรอ”
ซูเสี่ยวหม่านพยักหน้าหงึก ๆ “ค่ะ ดูท่าที่มาของหยกแขวนชิ้นนี้จะไม่ธรรมดา แถมคนที่ตามหามันก็เป็นพวกมีฝีมือ ดูเหมือนพวกที่ไม่กลัวตายเลย”
“แม่ว่า หนูเอาหยกแขวนไปให้ผู้เฒ่าถานดูเพื่อยืนยันได้ไหม”
ย่าซูจับมือซูเสี่ยวหม่านไว้ “อย่าเลย ลูกบอกเองว่าพวกนั้นอันตราย หยกแขวนของบ้านเราก็ห้ามให้ใครรู้เหมือนกัน เอามาให้แม่ แม่จะเอาไปซ่อนไว้ในรูหนู”