ย่าซูเห็นผู้เฒ่าฟู่กำลังโกรธ ก็ยิ้มจนรอยย่นบนใบหน้ายิ่งชัดขึ้น
“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ เด็ก ๆ อยู่บ้านเรา เราอยากให้ใช้นามสกุลอะไรก็ใช้นามสกุลนั้น! ฮึ!”
ผู้เฒ่าฟู่: “........”
ผู้เฒ่าฟู่มองย่าซูแล้วรู้สึกว่ายายแก่ตัวแห้งตรงหน้าช่างน่าหงุดหงิดเหลือเกิน
โดยเฉพาะใบหน้าแก่ ๆ นั่น แค่มองก็ชวนให้หงุดหงิดแล้ว
ผู้เฒ่าฟู่มีเหลนอยู่แค่สองคนนี้เท่านั้น
เขาก้มมองฝาแฝดตัวน้อย ทั้งสองยังแหงนหน้ามองเขาพร้อมทำปากพ่นฟอง น่ารักจนใจละลาย
ความโกรธของผู้เฒ่าฟู่จึงลดลงไปไม่น้อย
ขณะเดียวกัน เขาก็บอกตัวเองว่าอย่าโกรธเลย ต้องมีชีวิตอยู่ให้นานหน่อย จะได้เห็นเหลนต่อไป!
“หลานชายฉันก็ไม่ได้แต่งเข้าไปอยู่บ้านฝ่ายหญิง เด็กจะใช้นามสกุลบ้านคุณได้ยังไง?”
ย่าซูเถียงกลับว่า “บ้านคุณไม่ยอมรับลูกสาวฉันเอง แล้วเด็กจะใช้นามสกุลบ้านเรามันเกี่ยวอะไรกับคุณ!”
ผู้เฒ่าฟู่: “.........”
ผู้เฒ่าฟู่อ้าปากค้าง เขาไม่คิดเลยว่าตอนพูดประชดหลานชาย เจ้าหนุ่มนั่นจะเก็บไปคิดจริง ๆ
ตอนนี้ผู้เฒ่าฟู่อยากเรียกหลานชายกลับมา แล้วจัดการตีให้หนักสักที
“คุณ... ฉันไม่สน เด็กต้องใช้นามสกุลฟู่!”
เวลานี้ผู้คนที่มามุงดูเริ่มเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ในหมู่พวกนั้นยังมีเพื่อนบ้านจากบ้านพักในเขตทหารด้วย
พวกเขาจำผู้เฒ่าฟู่ได้ทันที
ไม่มีใครคิดเลยว่า ชายชราที่ปกติออกจากบ้านก็มีรถมารับส่ง วันนี้จะทะเลาะกับหญิงชราเหมือนแม่ค้าปากตลาด