“สวัสดี เธอคือเสี่ยวหม่านใช่ไหม หน้าตาสวยจริง ๆ!”
หยางไฉ่ซานเอ่ยชมส่ง ๆ
ซูเสี่ยวหม่านไม่ได้ถ่อมตัวว่าไม่สวย เธอยิ้มตอบว่า “น้าหยางสายตาดีจริง ๆ ค่ะ!”
หยางไฉ่ซาน “........”
หน้าหนาเสียจริง!!!
เธอแค่ชมไปอย่างนั้นเอง ถ้าพูดจากใจ เธอคิดว่าซูเสี่ยวหม่านยังสู้หลานสาวของตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ำ
ก็เพราะลูกเลี้ยงตาถั่ว ถึงได้เลือกผู้หญิงแบบนี้มาเป็นเมีย
หยางไฉ่ซานวางแอปเปิลลงบนโต๊ะ “นี่เอามาให้จิ่งสุยกิน...”
“พูดมากทำไม รีบไปได้แล้ว!”
ฟู่เจิ้งหวนพูดยังไม่ทันจบ หยางไฉ่ซานก็ถูกเขาขัดขึ้นเสียก่อน
หยางไฉ่ซานดูเหมือนจะกลัวฟู่เจิ้งหวน เธอวางของลงแล้วเดินออกจากห้องพักผู้ป่วยไป
ในใจฟู่เจิ้งหวนมีไฟสุมอยู่ ทั้งโกรธลูกชายที่ไม่ยอมฟังคำเตือน
ทั้งไม่พอใจซูเสี่ยวหม่านที่คิดว่าเธอไม่คู่ควรกับลูกชาย
แต่ที่มากกว่านั้นคือความโกรธตัวเองที่มาคราวนี้แล้วจัดการเรื่องทุกอย่างพังไม่เป็นท่า
ตอนนี้เขาทำให้ลูกชายกลายเป็นเขยแต่งเข้าบ้านคนอื่น กลับบ้านไปจะอธิบายกับผู้เฒ่าอย่างไร
ฟู่เจิ้งหวนกลัวผู้เฒ่าจริง ๆ ตอนเด็ก ๆ เขาเคยถูกผู้เฒ่าฟาดด้วยแส้มาแล้ว
ถ้าผู้เฒ่ารู้ว่าทั้งเหลนชายและเหลนสาวต้องใช้นามสกุลซู คงถลกหนังเขาแน่
ไม้เท้าเนื้อไม้เนื้อแข็งในมือฟู่เจิ้งหวนกระทบพื้นปูนโรงพยาบาลดังตึงตัง เสียงดังก้องเป็นพิเศษ
ตอนนั้นฟู่เจิ้งหวนประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์จนขาข้างหนึ่งบาดเจ็บ ใช้แรงไม่ค่อยได้ ทุกวันนี้จึงต้องใช้ไม้เท้าเดิน