ฟู่เจิ้งหวนมองลูกชายด้วยสีหน้าเย็นชา ทั้งหมดเป็นเพราะลูกชายคนนี้ไม่เชื่อฟัง ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ต้องขายหน้าขนาดนี้
อีกอย่าง ลูกชายกำลังโทษพ่ออย่างเขาอยู่หรือเปล่า?
เพราะตัวเองรู้สึกผิด ฟู่เจิ้งหวนจึงอ่อนไหวเป็นพิเศษ
“ตอนแกแต่งงาน บ้านเราก็ไม่เห็นด้วยกันหมดไม่ใช่หรือ? แกดื้อดึงตัดสินใจเองทั้งนั้น”
“ตอนนี้เห็นฉันโดนคนอื่นว่า แกก็ไม่ช่วยพูดสักคำ แกไม่อยากมีฉันเป็นพ่อแล้วหรือไง?”
ฟู่จิ่งสุย “........”
คำพูดของพ่อทำร้ายจิตใจฟู่จิ่งสุยอย่างแท้จริง
เขารู้ว่าพ่อมีภรรยาใหม่และลูกชายคนใหม่แล้ว แต่ไม่คิดเลยว่าพ่อจะมองเขาแบบนี้
คำพูดวันนี้ พ่อคงอยากพูดมานานแล้ว
ฟู่จิ่งสุยหัวเราะเยาะตัวเอง เขาช่างโง่เขลา ก่อนหน้านี้ยังหลงเหลือความหวังลม ๆ แล้ง ๆ อยู่ได้
“ได้ ในเมื่อพ่อพูดแบบนี้ งั้นก็ง่ายเลย”
เขาหันไปมองซูต้าเฉียง “พี่ใหญ่ ต่อไปผมจะเป็นลูกเขยแต่งเข้าครอบครัวซู”
“ลูกทั้งสองคนที่เสี่ยวหม่านคลอดออกมา ให้ใช้นามสกุลซูทั้งหมดเลยนะ!”
แต่ก่อนซูต้าเฉียงก็ไม่อยากให้น้องสาวแต่งออกไป เขาเคยพร่ำบอกว่าจะหาลูกเขยแต่งเข้าบ้านให้น้องสาวในอนาคต
แต่ภรรยากลับหัวเราะเยาะ บอกว่าเขาเพ้อฝัน
ลูกเขยที่แต่งเข้าบ้าน จะมีคนเก่ง ๆ ที่ไหนกัน
แต่ตอนนี้มันก็เป็นจริงแล้วไม่ใช่หรือ!
ซูต้าเฉียงดีใจจนยิ้มกว้าง “ดี ๆ ต่อไปนายก็เป็นลูกเขยแต่งเข้าบ้านของครอบครัวซูเราแล้ว”
“ถวนถวนกับหยวนหยวนมีแค่ชื่อเล่น ยังไม่ได้ตั้งชื่อจริงเลย ตอนนี้ก็พอดี ให้ใช้นามสกุลซูเหมือนพวกเรา”