ซูเสี่ยวหม่านพกจดหมายแนะนำตัวมาหลายฉบับ แล้วขึ้นรถโดยสารออกเดินทาง
คราวนี้เธอไม่ได้ออกเดินทางอย่างไร้จุดหมาย สถานที่แรกที่ตั้งใจจะไปก็คือเมืองฮา
เธอจะแวะไปบ้านพี่รองซูสักรอบก่อน ถ้ามีเวลาก็ยังคิดจะไปปักกิ่งด้วย
ไม่มีจุดประสงค์อื่น แค่อยากไปดูปักกิ่ง อยากเห็นว่าตอนนี้เป็นอย่างไร และแตกต่างจากมหานครอันรุ่งเรืองในยุคหลังตรงไหนบ้าง
ถ้าไม่ติดที่ไม่มีทะเบียนบ้าน เธอคงไปซื้อบ้านตอนนี้เลยด้วยซ้ำ
แต่การออกเดินทางครั้งนี้ เธอต้องซื้อหนังสือเรียนมัธยมปลายกลับไปด้วย เพราะเหลือเวลาอีกเพียงปีกว่า ๆ ก็จะฟื้นฟูการสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว
แม้ในยุคปัจจุบันเธอจะเรียนจนจบปริญญาโท แต่ก็วางหนังสือเรียนมาหลายปีแล้ว
ถ้าอยากสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่ดีที่สุด เธอก็ประมาทไม่ได้
ตอนนั่งรถ ซูเสี่ยวหม่านมีแววตาเหม่อลอย แท้จริงแล้วเธอส่งจิตสำนึกเข้าไปในระบบ
เธอได้ยินพี่ใหญ่พูดว่าลูกหมูหาซื้อยาก ต้องจองล่วงหน้า
ในเมื่อซื้อจากโลกจริงค่อนข้างลำบาก เธอจึงคิดจะลองดูในระบบ
เป็นไปตามคาด ในร้านค้าไม่มีผลการค้นหาสำหรับหมู
ซูเสี่ยวหม่านจึงนึกถึงกระดานสนทนา แล้วโพสต์ข้อความหาซื้อลูกหมู 100 ตัวเหมือนที่เคยทำ
พอโพสต์เสร็จ ซูเสี่ยวหม่านก็เริ่มไล่อ่านกระทู้ที่คนอื่นลงไว้
ช่วงนี้ไม่มีทางเล่นโทรศัพท์ได้พอดี ซูเสี่ยวหม่านเลยได้อ่านกระดานสนทนา
หลังออกจากหมู่บ้านต้ากั่ง ซูเสี่ยวหม่านก็เก็บสัมภาระทั้งหมดไว้ในมิติของตัวเอง ตอนนี้เธอไม่มีเงินติดตัวสักแดง จึงไม่กลัวโจรล้วงกระเป๋า