ซูซื่อเซิ่งพูดอย่างดีใจว่า “ลูกสองคนของตระกูลตู้ถูกส่งไปฟาร์มเพื่อปรับปรุงตัวแล้ว คนเล็กยังอายุน้อย แค่หกเดือนก็พอ ส่วนคนโตเป็นตัวการ ต้องไปปรับปรุงตัวสองปี”
ซูเสี่ยวหม่านพอใจกับผลลัพธ์นี้เช่นกัน “อืม แค่เด็กสองคนนั้นได้รับโทษก็พอ ไม่อย่างนั้นต่อไปไม่รู้จะก่อเรื่องอะไรขึ้นมาอีก!”
ซูซื่อเซิ่งพยักหน้า “อืม หลิวเสี่ยวฟางเองก็ถูกตักเตือนและอบรมที่โรงงานเหมือนกัน โรงงานเห็นว่าเธอเป็นผู้หญิง แถมก่อนหน้านี้ก็ไม่รู้เรื่อง เลยไม่ได้ไล่เธอออก
“สุดท้ายก็แค่ย้ายแผนก แล้วหักเงินเดือนไปครึ่งปี ทั้งยังไม่มีสิทธิ์ได้รับการยกย่องเป็นพนักงานดีเด่นในสามปีนี้”
เรื่องที่บ้านหลิวเสี่ยวฟางทำไว้นั้นเลวร้ายเกินไป จนเพื่อนบ้านในเขตบ้านพักต่างไม่กล้าเข้าใกล้เธอนัก พวกเขากลัวว่าลูกของบ้านนั้นจะหันมาเล่นงานลูกตัวเองเข้าสักวัน
ซูเสี่ยวหม่านเดาได้ว่า ด้วยนิสัยของพี่สะใภ้สี่ เธอต้องเอาเรื่องของหลิวเสี่ยวฟางไปป่าวประกาศแน่
ก่อนซูซื่อเซิ่งจะกลับ เขาถามขึ้นอีกครั้ง “เสี่ยวหม่าน หัวหน้าของพี่ฝากถามว่า จักรยานคันที่เธอขายคราวก่อนยังมีอีกไหม เขาก็อยากซื้อสักคัน”
“อ้อ? เขาเคยเห็นจักรยานที่ฉันขายคราวก่อนด้วยเหรอ?”
ซูซื่อเซิ่งพยักหน้า “บังเอิญไหมล่ะ เด็กสาวที่ซื้อจักรยานจากเธอคราวก่อนเป็นลูกสาวของผู้อำนวยการโรงงาน พอหัวหน้าพี่เห็นเข้าก็อยากซื้ออีกคัน ของเธอยังมีไหม?”
ซูเสี่ยวหม่านสนใจขึ้นมา “น่าจะมีนะ แต่ต้องรออีกสักพัก ฉันต้องลองติดต่อดูก่อน”