ซูเสี่ยวหม่านเองก็ผูกพันกับซูเอ้อร์กั๋วมาก ตอนเด็ก ๆ เธอไปหลบงานใช้แรงที่บ้านพี่รองอยู่บ่อยครั้ง
แม้ซูเอ้อร์กั๋วจะเป็นเขยแต่งเข้าตระกูลเถียน แต่คุณตาเถียนก็ดีกับลูกเขยมาก ทั้งยังไม่เคยมีความเห็นอะไรกับเด็กหญิงตัวน้อยอย่างซูเสี่ยวหม่านเลย
ซูเอ้อร์กั๋วสะพายสัมภาระพะรุงพะรังมาด้วย “พี่ยังไม่เคยเจอเด็ก ๆ เลย พอดีเที่ยวนี้ผ่านปักกิ่ง ก็เลยแวะมาหาหน่อย”
พอย่าซูเห็นลูกชายก็ยิ้มดีใจ “รีบเข้ามา เร็ว เข้าบ้านก่อน!”
ย่าซูจูงลูกชายคนรองเข้าไปในห้องของตัวเอง
ซูเสี่ยวหม่านรีบตามเข้าไปติด ๆ
ตอนนั้นพี่สะใภ้ใหญ่บ้านซูก็ยกผ้าขนหนูเปียกหมาด ๆ เข้ามา “น้องรอง รีบเช็ดหน้าสิ”
“ขอบคุณครับพี่สะใภ้!”
ซูเอ้อร์กั๋วรับผ้าขนหนูมาแล้วเอาคลุมหน้าไว้ รู้สึกเย็นสบายขึ้นไม่น้อย “อากาศที่ปักกิ่งร้อนจริง ๆ!”
ย่าซูรีบเปิดพัดลมที่ซูเสี่ยวหม่านซื้อกลับมา หันไปเป่าให้ลูกชายคนรอง
“ลูกคนรอง ที่บอกว่าผ่านมานี่มันยังไงกัน?”
ก่อนหน้านี้ย่าซูเคยเขียนจดหมายบอกที่อยู่ในปักกิ่งให้ซูเอ้อร์กั๋วกับคนอื่น ๆ ไม่อย่างนั้นเขาคงหาไม่เจอ
ย่าซูนึกถึงจดหมายที่ได้รับเมื่อไม่นานมานี้ แล้วถามอย่างดีใจว่า “งานแต่งของซือซือกำหนดแล้วหรือ?”
เถียนซือซืออายุมากกว่าซูเสี่ยวหม่านหนึ่งปี ย่าซูจำได้ว่าหลานสาวมีคนคบอยู่ เหมือนจะคบกันมาเกือบสองปีแล้ว
พอซูเสี่ยวหม่านได้ยินว่าเป็นเรื่องของหลานสาวคนโต เธอก็สนใจขึ้นมาเหมือนกัน เธอกับเถียนซือซือสนิทกันมาตลอด
“ใช่แล้วพี่รอง ซือซือกับหลินเจ๋อเป็นยังไงบ้าง?”