หลังจากซ่งรั่วเวยมอบของขวัญให้แล้ว ก็เอ่ยขอตัวกลับ
ซูเสี่ยวหม่านชวนเธออยู่กินข้าวที่บ้าน แต่ซ่งรั่วเวยก็ปฏิเสธ
เธอเรียนวิชาศิลปะ ตารางเรียนไม่แน่นมาก แต่คืนนี้ยังมีคาบใหญ่
พอซูเสี่ยวหม่านได้ยินเหตุผล ก็ไม่ได้รั้งไว้ “งั้นฉันขับรถไปส่งเธอที่มหาวิทยาลัยนะ”
ซ่งรั่วเวยส่ายหน้า “ไม่ต้องหรอก ตอนมา คนขับรถที่บ้านมาส่ง”
ซูเสี่ยวหม่านพยักหน้า “ได้ งั้นไว้คราวหน้าเรานัดกันใหม่นะ”
ซ่งรั่วเวยมีเพื่อนในปักกิ่งไม่มากนัก และเธอกับซูเสี่ยวหม่านก็เข้ากันได้ดี “ได้!”
สุดท้ายซูเสี่ยวหม่านก็ไปส่งซ่งรั่วเวย
พอรถของตระกูลซ่งแล่นออกไป ซูเสี่ยวหม่านก็หันกลับมา เห็นพี่หกยืนอยู่ด้านหลัง “อุ๊ย พี่ตามมาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?”
ซูลิ่วกุ้ยเห็นรถเก๋งสีดำคันนั้นเหมือนกัน ในยุคนี้ยังมีรถส่วนตัวมารับมาส่ง แสดงว่าครอบครัวนี้มีเงินไม่น้อย
ซูลิ่วกุ้ยไม่ใช่คนที่ดูถูกตัวเอง เขามักตัดสินใจเรื่องต่าง ๆ ได้ด้วยตัวเอง
แต่ผู้หญิงที่เขาหมายตาไว้ ดูท่าทางจะมีภูมิหลังไม่ธรรมดาเลย!
“บ้านเธอเป็นยังไงบ้าง?”
ซูลิ่วกุ้ยถามตรง ๆ
ซูเสี่ยวหม่าน “........”
ซูเสี่ยวหม่านเบิกตากว้าง ในใจก็ตกตะลึงไม่น้อย
โอ้โห ดูท่าฝ่ายหญิงมีใจ ฝ่ายชายก็มีใจเหมือนกันสินะ!
ซูเสี่ยวหม่านพอใจมากถ้าซ่งรั่วเวยจะมาเป็นพี่สะใภ้หกของเธอ
สิ่งเดียวที่เธอไม่พอใจคือซ่งรั่วเฉิน เจ้าหมอนั่น
เขาเป็นคนที่ไม่เลือกกิน ไม่ว่าจะหญิงหรือชาย ทั้งยังเป็นคนดีบ้างร้ายบ้าง เข้าหายากมาก