ซ่งรั่วเวยมองทารกน้อยตัวนุ่มนิ่มแล้วส่ายหน้า “ฉัน ฉันไม่กล้าอุ้มเธอหรอก”
ซ่งรั่วเวยไม่รู้ว่าควรอุ้มอย่างไร
ซูเสี่ยวหม่านเข้าใจดี เพราะตอนที่เธอเพิ่งคลอดลูก เธอก็ไม่กล้าอุ้มเหมือนกัน
ตอนนั้นสองพี่น้องตัวเล็กกว่านี้อีก ตอนนี้พวกเขาอายุสามเดือนกว่าแล้ว ตัวโตขึ้นมาก
“ตอนเพิ่งเกิด พวกเขาตัวยังเล็กนิดเดียวเอง...”
ซูเสี่ยวหม่านเล่าเรื่องสนุก ๆ เกี่ยวกับเด็กเล็กให้ซ่งรั่วเวยฟังหลายเรื่อง เสียงหัวเราะดังออกมาจากในห้องเป็นระยะ
ซูลิ่วกุ้ยที่ยืนอยู่ในลานบ้านก็อยากเข้าไปดูหลานชายกับหลานสาวเหมือนกัน แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกกระดากใจขึ้นมา
ทว่าเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะที่แตกต่างจากน้องสาวอย่างเห็นได้ชัด มุมปากของซูลิ่วกุ้ยก็ยกขึ้นตาม
ซูลิ่วกุ้ยถึงวัยแต่งงานแล้ว ถึงเวลาคิดเรื่องสำคัญในชีวิตเสียที
เขาไม่ใช่คนขี้อาย และก็รู้สึกจริง ๆ ว่าผู้หญิงแซ่ซ่งคนนี้ไม่เลวเลย
เขาจึงตรงไปที่ห้องครัวทันที “พี่สะใภ้ใหญ่ ขอถามอะไรหน่อย!”
พี่สะใภ้ใหญ่บ้านซูเห็นน้องสามีแล้วก็ยินดีมาก
เธอแค่เสียดายที่ไม่ได้เจอลูกชายคนโตมานานแล้ว
ลูกชายคนโตไม่กลับบ้านมาสามปีแล้ว ตอนนี้อยู่ที่ไหนก็ยังไม่รู้
แต่สามีบอกว่า ไม่มีข่าวร้ายก็คือข่าวดี
พี่สะใภ้ใหญ่บ้านซูดึงสติกลับมา “ลิ่วกุ้ย มีอะไรเหรอ?”
ซูลิ่วกุ้ยถามตรง ๆ “พี่สะใภ้ ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครเหรอ?”
พี่สะใภ้ใหญ่บ้านซู “...”
พี่สะใภ้ใหญ่บ้านซูนึกออกทันทีว่าน้องสามีถามไปทำไม “เธอถูกใจผู้หญิงคนนั้นเหรอ?”