ตอนนี้จ้าวซิ่งที่กำลังขะมักเขม้นทำงานอยู่ก็มีความคิดเล็ก ๆ ของตัวเองจริง ๆ
คราวนี้เขามาปักกิ่ง แม้จะเพิ่งมาได้ไม่ถึงวัน แต่ก็ตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะอยู่ที่ปักกิ่งต่อ
เขาเห็นเรือนพักรวมที่ครอบครัวซูเช่าอยู่แล้ว ห้องมีอยู่แค่นั้น พวกเขามากันตั้งหลายคน หากต้องอยู่รวมกันที่นั่นคงแออัดน่าดู
พอมาถึงที่นี่แล้วเห็นว่ามีบ้านอยู่ห้าห้อง เขาจึงเริ่มสนใจขึ้นมา
เขาเลยเสนอให้ซูต้าเฉียงซ่อมบ้านวันนี้เลย ไม่ต้องรอซูเสี่ยวหม่าน
หลังคารั่วก็แค่ซื้ออิฐกับกระเบื้องมาปูใหม่ ง่ายนิดเดียว
ตอนแรกซูต้าเฉียงยังลังเล บอกว่าติดตัวมาไม่พอ แต่จ้าวซิ่งก็ล้วงเงินจากกระเป๋าตัวเองออกมาทันที
ซูต้าเฉียงจะพูดอะไรได้อีก ในเมื่อหนุ่มคนนี้ช่วยเหลือถึงขนาดนี้ แถมยังเป็นห่วงเป็นใยเรื่องของครอบครัวเขา จะให้ปฏิเสธได้อย่างไร
พวกเขาหลายคนจึงลงมือทำงานกันจริง ๆ
เพิ่งมาถึงวันแรก ความคืบหน้าของทุกคนก็ถือว่ารวดเร็วมากแล้ว
หลังจากนักบัญชีหลิวเล่าเรื่องวันนี้ให้ซูเสี่ยวหม่านฟังเสร็จ ถึงได้สังเกตเห็นซูลิ่วกุ้ย
“อ้าว ลิ่วกุ้ย มาเมื่อไหร่เนี่ย?”
ซูลิ่วกุ้ยกระตุกมุมปาก มองนักบัญชีหลิวที่พูดจนปากเป็นฟองแล้วตอบเสียงเรียบว่า “ผมมากับเสี่ยวหม่าน”
นักบัญชีหลิว “........”
นักบัญชีหลิวกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง เขาลูบผมอีกครั้ง
เพราะใส่น้ำมันใส่ผมไว้ ทั้งวันคลุกฝุ่นฟุ้งกระจายจนฝุ่นจับเต็มหัว ทำให้ผมจับกันเป็นก้อนยิ่งกว่าเดิม ตอนนี้มันรวมกันเป็นกระจุกไปแล้ว
แต่เจ้าตัวกลับไม่รู้เลย