ซูเสี่ยวหม่านวางห่อใบใหญ่ลงบนเตียงเตา แล้วหยิบมอลต์นมผงที่ซื้อมาออกมาพร้อมลูกอมนมสองถุงใหญ่ “คราวนี้ฉันรีบออกไปหน่อย พอได้เงินมาก็รีบตรงไปสถานีรถทันที เลยไม่มีเวลาแวะห้างสรรพสินค้า ก็เลยซื้อมาแค่สองอย่างนี้!”
“จริง ๆ ฉันยังอยากไปเดินดูห้างสรรพสินค้าเหมือนกัน อยากรู้ว่านครชุนเฉิงกับเมืองฮาแตกต่างกันยังไง แต่เวลาน้อยเกินไป เลยไปไม่ทัน ฮิ ๆ!”
พูดจบ ซูเสี่ยวหม่านก็หยิบเงินออกจากกระเป๋าอีกครั้ง “แม่ นี่เงินที่เหลือ 70 หยวน เอาให้แม่ก่อนนะ!”
ซูเสี่ยวหม่านดันเงินไปให้ย่าซู จริง ๆ แล้วในกระเป๋าของเธอยังเหลือเงินอีก 10 หยวน ที่ทำแบบนี้ก็เพราะถ้าไม่มีเงินติดตัวสักหยวน เธอจะรู้สึกไม่สบายใจ
ผู้ใหญ่ในบ้านต่างมองซูเสี่ยวหม่านด้วยสีหน้าเหม่อลอย ไม่มีใครขยับสักคน
ย่าซูยังอดถามไม่ได้ “หา? เสี่ยวหม่าน นี่เธอ...เธอไปให้ใครยืมเงินเยอะแยะขนาดนี้? พี่รองกับพี่หกส่งเงินมาให้อีกแล้วเหรอ?”
พูดจบย่าซูก็ขยิบตาให้ซูเสี่ยวหม่าน
ครอบครัวซูเป็นครอบครัวชาวนาธรรมดา ชีวิตประจำวันก็เหมือนคนในหมู่บ้านเดียวกัน ต้องประหยัดอดออมกันอย่างกระเบียดกระเสียร
เงิน 70 หยวนไม่ถือว่ามาก แต่ก็ไม่น้อย ถ้าเติมอีก 30 หยวนก็ซื้อจักรเย็บผ้าได้เครื่องหนึ่งแล้ว
จักรเย็บผ้าเป็นหนึ่งในสามของสำคัญที่ต้องมีตอนแต่งงานในยุคนี้!
ย่าซูรู้ดีว่า ถึงบางครั้งเธอจะแอบยัดเงินไม่กี่เหมาให้ลูกสาวคนเล็ก แต่ครั้งละมากที่สุดก็แค่ 2 หยวน ไม่มีทางให้เงินก้อนใหญ่แน่นอน
อีกอย่าง เสี่ยวหม่านคนนี้ทำไมถึงควักเงินออกมาโต้ง ๆ แบบนี้ ถ้าคนอื่นเห็นเข้า ก็จะรู้ไม่ใช่เหรอว่าเธอลำเอียง!