ฟู่เจิ้งหวนกลับมาถึงบ้านพักในเขตทหาร ก็พบว่าเพื่อนบ้านรอบข้างมองเขาด้วยสายตาแปลก ๆ
เขารู้สึกว่าคนพวกนั้นกำลังนินทาเขาอยู่
ที่จริงก็ไม่ผิด พวกเขากำลังพูดถึงคนตระกูลฟู่อยู่ลับหลังจริง ๆ
ข่าวที่ฟู่เจิ้งจวินถูกพักงานในตอนนี้ไม่ใช่ความลับ คนนอกไม่รู้สาเหตุ แต่เห็นเพียงผลที่เกิดขึ้น
ทุกคนจึงพากันพูดถึงว่าตระกูลฟู่เกิดเรื่องอะไรกันแน่
ฟู่เจิ้งหวนคิดว่าเพื่อนบ้านแถวนั้นรู้เรื่องของตระกูลหยางกันหมดแล้ว จึงเอามือปิดหน้าแล้วรีบเดินกลับบ้าน
พอเปิดประตูเข้าไป ก็ได้กลิ่นควันบุหรี่คลุ้งอยู่ข้างใน
“แค่ก ๆ ๆ...”
ในห้องมีควันหนาทึบ ฟู่เจิ้งหวนลากขาที่เจ็บ รีบตรงไปยังห้องครัว
แล้วก็เห็นลูกชายคนเล็กตัวมอมแมม กับเตาที่ไหม้เกรียม
เขารีบเข้าไปปิดวาล์วแก๊สทันที
“พ่อ...”
ฟู่จิ่งฉงเรียกเสียงสะอื้น
เดิมทีฟู่เจิ้งหวนก็อารมณ์เสียอยู่แล้ว พอเห็นลูกชายเกือบเผาห้องครัว เขาก็ยกมือตีบั้นท้ายฟู่จิ่งฉงทันที
“เพียะ ๆ ๆ...”
ฟู่จิ่งฉงหิวจนแทบทนไม่ไหว แถมยังถูกพ่อตี เขาจึงร้องไห้โฮออกมา
“ฉันให้แกร้องไห้ แล้วทำไมไม่เผาบ้านให้วอดไปเลยล่ะ!”
ฟู่เจิ้งหวนโกรธจนเลือดขึ้นหน้า แรงมือตบยิ่งหนักกว่าเดิม
ตอนแรกฟู่จิ่งฉงยังร้องไห้อยู่ แต่ไม่นานก็หยุดร้อง
เขากัดริมฝีปากแน่น ไม่ยอมส่งเสียงออกมาแม้แต่นิดเดียว
เมื่อไม่ได้ยินเสียงร้องไห้ ฟู่เจิ้งหวนถึงหยุดมือแล้วดึงลูกชายออกมา “นี่แกกำลังจะทำกับข้าวเหรอ?”