ฟู่จิ่งสุยลากฟู่เจิ้งหวนออกไปทันที ผู้คนในโรงพยาบาลที่เห็นทั้งสองคนในสภาพเช่นนั้นต่างพากันมองด้วยสายตาแปลก ๆ
แต่พอเห็นเสื้อผ้าที่ฟู่จิ่งสุยสวมอยู่ ก็พากันเข้าใจว่าฟู่เจิ้งหวนเป็นคนร้ายไปเสียอย่างนั้น
ลากอีกฝ่ายไปถึงบันไดแล้ว ฟู่จิ่งสุยจึงปล่อยมือ
ฟู่เจิ้งหวนพยุงผนัง หอบหายใจเฮือกใหญ่ “แกคิดจะทำให้ฉันขาดใจตายหรือไง!”
ฟู่จิ่งสุยมองชายตรงหน้าด้วยแววตาเย็นชา “คุณไม่ควรมาที่โรงพยาบาล!”
ฟู่เจิ้งหวนโมโหจนแทบคลั่ง “ทำไมฉันจะมาโรงพยาบาลไม่ได้ แม่ของแกยังมีชีวิตอยู่ แถมยังเป็นภรรยาฉัน ฉันจะมาไม่ได้หรือไง!”
ตอนฟู่เจิ้งหวนได้ยินว่าถานเมี่ยวอวิ๋นยังมีชีวิตอยู่ เขาแปลกใจในตอนแรก ก่อนจะดีใจตามมา
แต่เมื่อได้เห็นตัวจริงและรู้ว่าเธอตั้งครรภ์ เขาก็โกรธขึ้นมา จากนั้นพอพบว่าเธอดูเหมือนจะจำเรื่องในอดีตไม่ได้ เขาถึงค่อยโล่งใจ
สรุปแล้ว เขาถูกห้อมล้อมด้วยอารมณ์หลากหลาย
ฟู่จิ่งสุยกระชากคอเสื้อฟู่เจิ้งหวนขึ้นมา “ฟู่เจิ้งหวน คุณไม่มีสิทธิ์มาอยู่ต่อหน้าแม่ และตอนนี้แม่ก็ไม่ใช่ภรรยาของคุณแล้ว!”
“โศกนาฏกรรมที่เกิดขึ้นกับแม่เป็นฝีมือคุณทั้งนั้น ในฐานะสามี คุณไม่เพียงปกป้องเธอไม่ได้ ยังปล่อยให้เธอต้องเผชิญกับเรื่อง... เรื่องพวกนั้นอีก...”
พอพูดถึงตรงนี้ เสียงของฟู่จิ่งสุยก็แหบพร่า เขาพูดต่อไม่ไหว
ฟู่เจิ้งหวนไม่ยอมรับความผิดของตัวเอง “จิ่งสุย เรื่องนี้จะโทษฉันได้ยังไง?
ฉันก็เป็นเหยื่อเหมือนกัน ฉันถูกคนตระกูลหยางหลอก! ฉันไม่รู้เลยว่าพวกเขาเป็นเดรัจฉานกันหมด!”