ฟู่เจิ้งจวินไม่คิดเลยว่าน้องชายคนนี้จะยังดื้อดึงไม่ยอมเข้าใจอะไรจนถึงตอนนี้ “รู้ไหมว่าคนตระกูลหยางทำอะไรลงไปบ้าง...”
พอเห็นฟู่จิ่งฉงยังอยู่ตรงนี้ ฟู่เจิ้งจวินก็สั่งว่า “จิ่งฉง ออกไปเล่นข้างนอกก่อน!”
ฟู่จิ่งฉงได้ยินคำว่าตระกูลหยางเป็นครั้งที่สองแล้ว แม่ยังไม่กลับมา แสดงว่าบ้านยายต้องเกิดเรื่องขึ้นแน่ ๆ
ฟู่จิ่งฉงไม่ได้รู้สึกผูกพันกับบ้านยายมากนัก แม่กลับไปที่นั่นบ่อย แต่ไม่ค่อยพาเขาไปด้วย
ถึงพาไปแล้ว แม่ก็ยังขังเขาไว้ในห้อง ไม่รู้ว่าพวกผู้ใหญ่มีเรื่องอะไรต้องคุยกัน ถึงได้ไม่ยอมให้เขาฟัง
พูดตามตรง เขาไม่ชอบไปบ้านยาย
“คุณลุงใหญ่ ผมโตแล้ว ผมอยากรู้ความจริง!”
ฟู่จิ่งฉงจ้องฟู่เจิ้งจวิน ใบหน้าเล็กตึงขึง สีหน้าเคร่งขรึม
ฟู่เจิ้งจวิน “........”
ฟู่เจิ้งจวินชะงักไปเล็กน้อย เขานึกถึงหลานชายฟู่จิ่งสุยขึ้นมา ตอนนั้นเด็กคนนั้นก็ดื้อรั้นแบบนี้เหมือนกัน
เขาถอนหายใจ บางทีการให้เด็กรู้ความจริง อาจทำให้พวกเขาแยกแยะถูกผิดได้ตั้งแต่เนิ่น ๆ
ฟู่เจิ้งจวินลูบศีรษะหลานชายตัวน้อย “ได้ อยู่ฟังให้ดีล่ะ!”
ฟู่เจิ้งจวินไม่อยากให้ความผูกพันฉันพี่น้องระหว่างหลานชายทั้งสองต้องสูญสิ้นไปอีก
จากนั้นฟู่เจิ้งจวินก็ไม่สนใจหลานชายตัวน้อย แล้วหันไปต่อว่าน้องชายอย่างฟู่เจิ้งหวนต่อ “รู้ไหมว่าเรื่องของตระกูลหยางใหญ่โตแค่ไหน พวกเขาไม่เพียงยักยอกโบราณวัตถุและเครื่องหยกที่ยึดมาได้ในอดีต แต่ยังกักขังถานเมี่ยวอวิ๋นอย่างผิดกฎหมายด้วย”