ฟู่จิ่งสุยเข้าใจแล้ว จากบทสนทนาเมื่อครู่ ซูเสี่ยวหม่านเคยชอบโจวหย่งคังมาก่อน
ซูเสี่ยวหม่านเป็นผู้หญิงคนแรกที่เขาชอบ เขานึกว่าตัวเองก็เป็นคนแรกที่เธอชอบเหมือนกัน
จะว่าอย่างไรดี เขาก็รู้สึกติดใจอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ที่ยึดถือเป็นหลักการอะไร
ชั่วขณะนั้นฟู่จิ่งสุยไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกของตัวเองอย่างไร
ซูเสี่ยวหม่านมองเขา “ทำไม คุณติดใจเหรอ?”
ฟู่จิ่งสุยไม่ตอบ
ซูเสี่ยวหม่านเลิกคิ้ว “แล้วคุณยังอยากแต่งงานกับฉันไหม?”
ซูเสี่ยวหม่านไม่ใช่คนที่จะตื๊อใครไม่เลิกรา น้ำเสียงของเธอคราวนี้ไม่สบาย ๆ เหมือนเมื่อครู่ แต่ฟังดูจริงจังขึ้น
ฟู่จิ่งสุยรีบตอบ “อยากสิ เราจะแต่งงานกัน!”
เขาโอบเอวซูเสี่ยวหม่านไว้ทันที “ผมอยากแต่งงานกับคุณ!”
มุมปากซูเสี่ยวหม่านยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม ก่อนจะอธิบาย “เรื่องโจวหย่งคัง คุณไม่ต้องเก็บมาใส่ใจหรอก เขาไม่ได้มีความหมายอะไรเลย”
คนที่ชอบเขาคือเจ้าของร่างเดิม ไม่ใช่เธอ
โจวหย่งคังไม่ได้ตรงสเปกเธอสักนิด
ฟู่จิ่งสุยย่อมมั่นใจในตัวเองอยู่แล้ว เมื่อครู่เขาแค่หวังว่าตัวเองจะเป็นคนแรกที่ซูเสี่ยวหม่านชอบเท่านั้น
แต่เรื่องแบบนี้จะไปบังคับกันได้อย่างไร ทั้งคู่ก็ไม่ได้เกิดที่เดียวกันเสียหน่อย
อีกอย่าง ไม่ใช่ว่าคนที่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็กทุกคู่จะต้องลงเอยกันเสมอไป
ลองนับดูแล้ว เขากับหยางเมิ่งจู๋ก็นับว่าโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็กเหมือนกัน!
แต่เขาไม่ได้ชอบเธอ ตั้งแต่เล็กก็คิดกับเธอแค่เหมือนพี่สาวคนหนึ่งเท่านั้น