ฟู่จิ่งสุยยังไม่ทันได้เอ่ยปาก ซูเสี่ยวหม่านก็ชิงตอบเสียก่อน “พี่สะใภ้ซิ่วเฟิน พี่ชายของฉันมีตั้งเยอะ จะหาลูกเขยเข้าบ้านทำไมล่ะ!”
พอทุกคนได้ยินซูเสี่ยวหม่านพูดแบบนั้น ก็เห็นด้วยขึ้นมา
ครอบครัวซูมีลูกชายตั้งหลายคนแน่ะ!
ซูเสี่ยวหม่านพูดกลบเกลื่อนไปอีกสองสามคำ กว่าจะพาฟู่จิ่งสุยออกจากกลุ่มคนมาได้
ที่สำคัญคือชาวบ้านหมู่บ้านต้ากั่งต่างอยากรู้อยากเห็นเรื่องฟู่จิ่งสุยกันมากเกินไป
ซูเสี่ยวหม่านต้องทักทายพูดคุยกับคนพวกนั้นอยู่พักใหญ่ กว่าจะหาโอกาสปลีกตัวออกมาได้
“อยู่ในหมู่บ้านก็เป็นแบบนี้แหละ อย่าถือสาเลยนะ”
ฟู่จิ่งสุยส่ายหน้า “ไม่เป็นไร พวกเธอไม่ได้มีเจตนาร้ายหรอก”
ตอนฟู่จิ่งสุยมาถึงอันผิงใหม่ ๆ เขายังไม่ค่อยชิน แต่ตอนนี้กลับคุ้นเคยกับชีวิตที่นี่แล้ว
ทั้งคู่เดินมาถึงท้ายหมู่บ้าน ก็มีคนหนึ่งขวางทางไว้
โจวหย่งคังจ้องมองทั้งสองคนที่จับมือกัน ดวงตาโกรธเกรี้ยวราวกับจะมีไฟลุกออกมา
“ซูเสี่ยวหม่าน เธอทำกับฉันแบบนี้ได้ยังไง?”
ฟู่จิ่งสุยมองชายตรงหน้า เห็นอีกฝ่ายทำท่าราวกับเป็นสามีที่จับได้ว่าภรรยานอกใจ จึงถามอย่างสงสัยว่า “คุณเป็นใคร?”
โจวหย่งคังมองฟู่จิ่งสุยตั้งแต่หัวจรดเท้า พอเห็นว่าชายคนนี้มีแววเป็นแมงดาหน้าขาวยิ่งกว่าตัวเองเสียอีก ในใจก็ยิ่งขุ่นเคือง
เขาจงใจเมินฟู่จิ่งสุย แล้วหันไปมองซูเสี่ยวหม่าน ท่าทางเหมือนอีกฝ่ายต้องอธิบายให้เขาฟัง
“ซูเสี่ยวหม่าน เธอมีแฟนแล้วเหรอ แบบนี้ไม่รู้สึกผิดต่อฉันบ้างหรือไง?”
ฟู่จิ่งสุยหันไปมองซูเสี่ยวหม่านด้วย “เขาเป็นใคร?”