ฟู่จิ่งสุยส่ายหน้า “ไม่เป็นไร เมื่อกี้เหมือนมีคนจับตามองพวกเราอยู่!”
ซูเสี่ยวหม่านกวาดตามองรอบ ๆ ด้วย “ไม่มีใครนี่!”
ซูเสี่ยวหม่านวกกลับมาคุยเรื่องเดิมกับเขา ในใจเริ่มคาดเดาได้แล้ว “ที่คุณไปอำเภอ เป็นเพราะคดีลักพาตัวเด็กครั้งก่อนใช่ไหม?”
ฟู่จิ่งสุยพยักหน้า “อืม พี่ซานสารภาพแล้ว เขาเป็นแค่หัวหน้าระดับล่างคนหนึ่งเท่านั้น ยังมีคนอยู่เบื้องหลัง แถมกระจายตัวอยู่ตามเมืองต่าง ๆ ด้วย”
ซูเสี่ยวหม่านรู้สึกหนักใจขึ้นมา แต่ไม่ได้พูดอะไรต่อ “ถ้าอย่างนั้น ตอนออกไปก็ระวังตัวด้วยนะ!”
มุมปากของฟู่จิ่งสุยยกขึ้นเล็กน้อย “วางใจเถอะ!”
ไม่นาน อาหารก็ทยอยมาเสิร์ฟครบ
ซูเสี่ยวหม่านกับฟู่จิ่งสุยไม่ได้พูดอะไรกัน ต่างคนต่างเริ่มกิน
หลังกินเสร็จ ฟู่จิ่งสุยคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยขึ้นว่า “ซูเสี่ยวหม่าน ฉันขอรบกวนคุณสักเรื่องได้ไหม?”
ซูเสี่ยวหม่านไม่เคยเห็นฟู่จิ่งสุยจริงจังขนาดนี้มาก่อน “ได้สิ!”
“ฉันยังไม่ได้บอกเลยว่าเรื่องอะไร คุณก็ตกลงแล้ว!”
ซูเสี่ยวหม่านยิ้มหวาน “ไม่ว่าเรื่องอะไร ฉันก็ตกลงช่วยคุณทั้งนั้น!”
หัวใจของฟู่จิ่งสุยสั่นไหววูบหนึ่ง ก่อนจะมีความอบอุ่นสายหนึ่งเอ่อขึ้นมา
“ไม่กลัวหรือว่าฉันจะให้คุณทำเรื่องไม่ดี หรือเรื่องที่ทำให้คุณลำบากใจ?” ฟู่จิ่งสุยมองเข้าไปในดวงตาของซูเสี่ยวหม่าน
“วางใจเถอะ ต่อให้เป็นเรื่องยากแค่ไหน ฉันก็จะช่วยคุณ!”
ซูเสี่ยวหม่านไม่ลังเล คำพูดนั้นหลุดออกจากปากทันที “ถ้าฉันทำได้นะ!”
ฟู่จิ่งสุยหัวเราะ