ซูเสี่ยวหม่านเก็บของทั้งหมดใส่ช่องมิติ ก่อนมุ่งหน้าเข้าเมืองอย่างสบายตัว
เธอแวะสหกรณ์จำหน่ายสินค้าก่อน ซื้อขนมเถาซู 3 ห่อกับผลไม้กระป๋อง 2 ขวด
แน่นอนว่าที่นี่เธอได้เจอหลี่หงเสียอีกครั้ง ถึงหลี่หงเสียจะทำหน้าบึ้งตึงใส่เธอก็ตาม
ซูเสี่ยวหม่านไม่ได้ปรายตามองอีกฝ่ายแม้แต่น้อย หิ้วของแล้วเดินจากไป
หลังซูเสี่ยวหม่านออกไป จางจิ้งก็เดินมาที่เคาน์เตอร์ของหลี่หงเสีย
“หงเสีย เธอสังเกตไหมว่าซูเสี่ยวหม่านดูขาวขึ้นกว่าเมื่อก่อนนิดหน่อย”
ตอนนี้ซูเสี่ยวหม่านนับว่าเป็นคนดังในเมืองแล้ว
หลี่หงเสียเช็ดตู้กระจกแรง ๆ ก่อนส่งเสียงฮึดฮัด “ฮึ! วัน ๆ ไม่ต้องทำงาน เอาแต่หมกตัวอยู่ในบ้าน แบบนี้ก็ขาวขึ้นได้สิ!”
ช่วงนี้หลี่หงเสียไม่มีความสุขเอาเสียเลย เหตุผลข้อแรกคือ เดิมทีเธอคิดว่าจะอาศัยโอกาสที่อยู่ในเมืองเหมือนกัน ไปทำความรู้จักกับตำรวจฟู่ให้มากขึ้น
แต่เธอกลับพบว่าตำรวจฟู่ยุ่งมาก แถมไม่ค่อยอยู่ที่สถานี ทั้งคู่จึงแทบไม่มีโอกาสเจอกัน
ยิ่งไปกว่านั้น พี่สวี พนักงานขายตั๋วยังบอกว่าตำรวจฟู่กับซูเสี่ยวหม่านรักกันดี ทั้งคู่หวานชื่นกันตลอด
เรื่องนี้ทำให้หลี่หงเสียที่คิดจะแย่งแฟนคนอื่นยิ่งไม่สบอารมณ์
อีกเหตุผลหนึ่งคือ เธอทำงานที่ตำบลได้ไม่ค่อยมีความสุข เธอสังเกตเห็นว่าผู้อำนวยการหลิวคิดอะไรกับเธอจริง ๆ
ชายหัวล้านวัยกลางคนที่เป็นพ่อม่ายคนนี้มีใจให้เธออย่างที่พ่อของเธอเป็นห่วงจริง ๆ