ซูเสี่ยวหม่านยังไม่รู้ว่าคนตระกูลฟู่คัดค้านเรื่องของเธออยู่ ตอนนี้เธอกำลังเร่ขายจักรยานของตัวเอง
ช่วงหลายวันมานี้ เธอทยอยขายจักรยานออกไปได้ไม่น้อย
จักรยานที่อยู่บนเขา เธอขายไปแล้วครึ่งหนึ่ง
ตอนนี้เธอมีประสบการณ์ซ่อมจักรยานอย่างโชกโชนแล้ว
ที่อำเภอซินเซียง เพราะมีซูซื่อเซิ่งคอยช่วย ซูเสี่ยวหม่านขายจักรยานไปได้ถึง 120 คันแล้ว
ในถ้ำบนเขาตอนนี้เหลือจักรยานอยู่แค่ 60 กว่าคัน
เพราะซูซื่อเซิ่งเดินทางไปติดต่อซื้อหมูตามที่ต่าง ๆ จักรยานกว่าร้อยคันของซูเสี่ยวหม่านจึงไม่ได้สร้างความฮือฮาในอำเภอ
นอกจากนี้ ซูเสี่ยวหม่านยังพ่นสีดำทับตัวถังสีเขียวของจักรยานด้วย
แม้จะยังต่างจากจักรยานเก่าอยู่บ้าง แต่ก็ดูไม่สะดุดตาเท่าเดิม
จักรยานของซูเสี่ยวหม่านไม่ต้องใช้คูปอง ราคาคันละ 200 หยวน ช่วงนี้เธอจึงมีรายได้เพิ่มมาอีก 24,000 หยวน
ซูซื่อเซิ่งมองเกล็ดหิมะที่โปรยปรายลงมา “เสี่ยวหม่าน ยังเหลือจักรยานอีกเท่าไร?”
ซูซื่อเซิ่งสงสัยมานานแล้ว เขารู้สึกว่าน้องสาวคนนี้ลึกลับขึ้นทุกที
ตอนแรกเขาคิดว่าแค่หาออกมาได้สักหนึ่งหรือสองคันก็นับว่าเก่งแล้ว
ซูเสี่ยวหม่านยกมือขยี้จมูก “ไม่เยอะแล้ว เหลือสัก 60 กว่าคันมั้ง!”
ที่ซูเสี่ยวหม่านขายจักรยานได้ง่ายดายขนาดนี้ ต้องขอบคุณซูซื่อเซิ่งจริง ๆ
เพราะเขากระจายจักรยานไปไว้ตามหมู่บ้านนี้หนึ่งคัน โรงงานนั้นหนึ่งคัน สถานที่เหล่านั้นจึงอยู่กระจัดกระจายกัน
คนที่จับตาตลาดมืดหรือเฝ้าระวังการค้าเก็งกำไรจึงไม่ทันสังเกตเห็น
ซูซื่อเซิ่งนับเงินไปพลางถาม “แล้วจักรยานพวกนั้นเอามาจากไหน?”