ซูเสี่ยวหม่านเดินอยู่บนพื้นหิมะ เสียงหิมะใต้ฝ่าเท้าดังกรอบแกรบไม่ขาดสาย
ที่จริงเธอค่อนข้างชอบฤดูหนาว วันนี้เป็นหิมะแรกที่ตกลงมาหลังจากเธอมาอยู่ในยุคนี้
ซูเสี่ยวหม่านอาศัยแสงไฟฉายสีเหลืองสลัว ค่อย ๆ เดินออกจากตำบลอันผิง
ใครจะคิดว่าเดินไปได้สักพัก เธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง
เสียงนั้นฟังดูร้อนรน ดูจากจังหวะแล้วอีกฝ่ายคงกำลังวิ่งมา
ซูเสี่ยวหม่านวางมือไว้ในกระเป๋าสะพาย ภายในมิติมีเครื่องมือซ่อมรถอยู่มากมาย
ซูเสี่ยวหม่านไม่ได้กลัวว่าจะมีใครคิดร้ายกับตัวเอง
เธอหันกลับไปอย่างฉับพลัน มองชายคนหนึ่งที่เดินโซเซเข้ามา
ซูเสี่ยวหม่านไม่ได้เอ่ยปาก เพียงกลัวว่าเขาจะเข้าใจผิด
ถ้าชายคนนี้ไม่ได้มุ่งมาหาเธอ ก็ปล่อยให้เขาเดินนำไปก่อน
ใครจะคิดว่ากลิ่นเหล้าจากปากชายคนนั้นจะฟุ้งตลบ แม้แต่ลมหายใจที่พ่นออกมาก็ยังมีกลิ่นเหล้าติดอยู่
“เธอคิดค่าตัวคืนละเท่าไร?”
ซูเสี่ยวหม่าน: “????”
ซูเสี่ยวหม่านจ้องชายหัวล้านคนนั้น “คุณจำคนผิดแล้ว!”
ให้ตายสิ ซวยจริง ๆ!
ดันมาเจอคนเมาเข้าให้!
ซูเสี่ยวหม่านไม่อยากสนใจชายตรงหน้า จึงหันหลังจะเดินจากไป
แต่ชายคนนั้นกลับยื่นมือมาคว้าแขนซูเสี่ยวหม่านไว้ “เดี๋ยว ฉันถามเธออยู่นะ คืนละเท่าไร? ฉันมีเงิน!”
ซูเสี่ยวหม่านมองเขาด้วยสายตาเย็นชา “ปล่อยมือ!”
ผู้อำนวยการหลิวหัวเราะโง่ ๆ “ไม่ต้องเสแสร้งหรอก ฉันได้ยินมาหมดแล้ว เธอรับเงินแล้วก็ยอมให้คนอื่นนอนด้วย!