ฟู่จิ่งสุยเพิ่งกลับไปรายงานทางนี้ ส่วนหัวหน้าทีมฉีก็กลับมาแล้วเหมือนกัน แต่ไม่ได้เบาะแสอะไร
ไหลจื่อเจ้าเล่ห์มาก เขาไม่กลับบ้านเลยตั้งแต่แรก
หลังหัวหน้าสวี่รู้เรื่องก็เพียงพยักหน้า ตอนนี้คดีใกล้จะปิดแล้ว เบื้องบนก็รับทราบเรื่องนี้แล้วเช่นกัน
ส่วนพวกปลาซิวปลาสร้อยที่หลบหนีไป แม้ยังต้องตามสืบต่อ แต่ก็ไม่จำเป็นต้องทุ่มกำลังคนจำนวนมากกับเรื่องนี้อีกแล้ว
ตอนนี้มีภาพวาดใบหน้าของไหลจื่อแล้ว ถึงตอนนั้นก็ออกหมายจับทั่วประเทศได้
หัวหน้าสวี่มองฟู่จิ่งสุย “จิ่งสุย ต่อไปนายรับผิดชอบคดีนี้ต่อ ส่วนเหวินปิน ทางนายมีคดีใหม่แล้ว!”
หัวหน้าทีมฉีพยักหน้า “ครับ!”
ฟู่จิ่งสุยประหลาดใจเล็กน้อย “หัวหน้าสวี่ ผมไม่ต้องกลับสถานีตำรวจเขตซีเฉิงเหรอครับ?”
หัวหน้าสวี่ยิ้มมองฟู่จิ่งสุย “ไม่ต้อง แฟ้มประวัติของนายย้ายมาที่กรมความมั่นคงแห่งชาติแล้ว ต่อไปนายก็เป็นคนของกรมความมั่นคงแห่งชาติ!”
หัวหน้าสวี่รู้เรื่องราวในอดีตของฟู่จิ่งสุย และยังสอบถามผลงานสมัยที่เขาอยู่ในกองทัพจากเจิ้งกั๋วเซิน เพื่อนเก่าของตนด้วย
โดยรวมแล้ว หัวหน้าสวี่พอใจกับผลงานของฟู่จิ่งสุยมาก
หลังจากหัวหน้าสวี่รายงานเรื่องนี้ต่อผู้บังคับบัญชาเบื้องบนเสร็จ เขาก็เป็นฝ่ายขอตัวฟู่จิ่งสุยมาเข้าหน่วยด้วยตัวเอง
ฟู่จิ่งสุยเป็นผู้สร้างผลงานสำคัญที่สุดในคดีนี้
ถึงสมบัติที่ว่าอาจไม่ใช่ “สมบัติ” ในความหมายที่แท้จริง แต่ก็สาวไปถึงตัวหยางฉีจวินกับพรรคพวกได้ไม่ใช่หรือ
พอขุดหัวไชเท้าก็พลอยดึงดินติดขึ้นมาด้วย คนที่ติดต่อกับหยางฉีจวินก็ถูกลากออกมาได้ไม่น้อย ในจำนวนนั้นมีพวกกาฝากสังคมอยู่ด้วย